Ik begrijp heel goed dat Surinamers soms gefrustreerd raken wanneer zij een visum voor Nederland willen aanvragen.
De procedure kan ingewikkeld zijn, er worden allerlei documenten gevraagd en uiteindelijk blijft de beslissing onzeker.
Maar ik vind dat wij onszelf ook een eerlijke vraag moeten stellen. Waarom zouden wij uitsluitend naar Nederland wijzen?
Nederland kijkt naar het risico
Nederland handelt hierbij niet op basis van sentiment. Het land maakt deel uit van het Schengengebied, waar gezamenlijke visumregels gelden.
De Europese Unie kijkt bij het bepalen van visumplicht en visumvrijstelling onder meer naar illegale migratie, veiligheid, economische belangen, mensenrechten en wederkerigheid.
Suriname staat momenteel op de Europese lijst van landen waarvan burgers voor een kort verblijf een visum nodig hebben.
En laten wij eerlijk zijn. Wanneer een land economisch zwak is en mensen daar aanzienlijk betere inkomens- en toekomstmogelijkheden in Europa zien, ontstaat vanuit Europees perspectief een groter risico dat bezoekers niet terugkeren.
Dat is misschien vervelend om te horen, maar het is wel de realiteit.
Kijk ook naar onze eigen verantwoordelijkheid
Wat mij daarom stoort, is dat sommige Surinamers bij problemen met visa onmiddellijk boos worden op Nederland.
Ik zou eerder willen vragen wat opeenvolgende Surinaamse regeringen hebben gedaan om het vertrouwen in ons land te vergroten.
Een stabiele economie, meer werkgelegenheid, betere inkomens, goed bestuur en meer perspectief voor jongeren maken een land aantrekkelijker om in te wonen.
Als mensen thuis voldoende toekomstperspectief hebben, wordt de verleiding om elders een bestaan op te bouwen vanzelf kleiner.
De Europese Commissie benadrukt bovendien dat het visumbeleid juist bedoeld is om legitieme reizigers ruimte te geven en tegelijkertijd migratie- en veiligheidsrisico’s te beheersen.
Dus misschien moeten wij stoppen met alleen te zeggen dat Nederland streng is.
Misschien moeten wij onszelf vooral afvragen waarom Suriname een land is geworden waar zoveel mensen hun toekomst buiten de eigen grenzen zoeken. Dat gesprek is veel ongemakkelijker, maar uiteindelijk ook veel belangrijker.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
