Dat is een gezegde waar ik mijn hele leven aan heb vastgehouden. Een gezegde dat mij leerde dankbaar te zijn voor iedere stap vooruit, hoe klein die ook was. Een gezegde dat mij kracht gaf op momenten waarop het leven zwaar voelde.
Maar vandaag…
Vandaag doet het pijn.
Vandaag bloedt mijn hart.
Toen ik las dat het algemeen minimumuurloon is verhoogd naar SRD 61,25 per uur, wist ik niet of ik blij moest zijn of verdrietig moest worden. Uiteindelijk werd het stil. Heel stil.
Want achter dat bedrag schuilt een werkelijkheid die je niet terugziet in officiële bekendmakingen.
Een minimumloon dat nauwelijks ruimte laat om te leven
SRD 61,25 per uur.
Dat betekent ongeveer SRD 490 per werkdag.
Vierhonderdnegentig Surinaamse dollars.
Een bedrag waarvan duizenden hardwerkende mensen geacht worden een gezin te onderhouden. Huur te betalen. Stroom. Water. Internet. Vervoer. Schoolkosten. Medicijnen. Boodschappen. En als er daarna nog iets overblijft, misschien een kleine droom voor morgen.
En ja, ik weet dat ambtenaren onder verschillende bezoldigingscategorieën vallen.
Maar laat mij u mijn werkelijkheid vertellen.
Met dit nieuwe minimumuurloon kom ik als kleine ambtenaar uit op ongeveer SRD 9.800 per maand.
Dat is geen berekening.
Dat is mijn werkelijkheid.
Dat is mijn leven.
Dat is het bedrag waarmee ik iedere maand opnieuw probeer waardig te leven.
Het bedrag waarmee ik probeer te sparen voor een toekomst.
Het bedrag waarmee ik hoop ooit een gezin volledig te kunnen onderhouden.
Het bedrag waarmee ik hoop ooit iets op te bouwen.
Maar hoe bouw je aan morgen, wanneer je vandaag al moeite hebt om overeind te blijven?
De groeiende kloof tussen de top en de werkvloer
Wat mij misschien nog wel meer raakt dan het bedrag zelf, is het contrast.
Aan de ene kant staat de gewone werknemer die iedere ochtend vroeg opstaat. Die regen of zon trotseert. Die zijn plicht doet. Die zijn land dient. Die belasting betaalt. Die blijft geloven.
Aan de andere kant horen wij over salarissen die voor de gewone Surinamer bijna onvoorstelbaar zijn. Er wordt gesproken over een procureur-generaal die naar verluidt netto rond de SRD 1 miljoen per maand ontvangt en parlementariërs die ongeveer SRD 135.000 per maand verdienen.
Begrijp mij goed.
Ik misgun niemand een goed salaris.
Integendeel.
Ik hoop juist dat iedere Surinamer ooit een inkomen zal hebben waarmee hij waardig kan leven.
Maar wanneer de kloof tussen de top en de gewone werknemer zó groot wordt, mag je toch de vraag stellen:
Is dit nog de rechtvaardigheid waar wij als samenleving naar streven?
De realiteit achter de cijfers
Hebben beleidsmakers of degenen die deze besluiten nemen ooit wakker gelegen omdat de huur over drie dagen betaald moet worden, terwijl het salaris nog niet is gestort?
Hebben beleidsmakers ooit in een supermarkt gestaan en producten terug in het schap moeten leggen omdat het geld simpelweg niet voldoende was?
Hebben beleidsmakers ooit de blik van een kind gezien dat iets vraagt, terwijl je diep van binnen weet dat je “nee” moet zeggen?
Hebben beleidsmakers ooit gebeden dat de koelkast, de wasmachine of een ander noodzakelijk apparaat niet kapot gaat, omdat vervangen eenvoudigweg geen optie is?
Dat zijn geen cijfers.
Dat zijn geen statistieken.
Dat zijn mensen.
Dat zijn gezinnen.
Dat zijn levens.
Dat zijn dromen.
En soms…
zijn dat dromen die langzaam veranderen in overleven.
Ook Surinamers mogen dromen
Op 28 augustus 1963 sprak Martin Luther King Jr. woorden die de geschiedenis voorgoed veranderden.
“I have a dream.”
Vrijwel iedereen kent die historische toespraak.
Vandaag voel ik mij bijna genoodzaakt om die woorden van hem te lenen.
Niet omdat onze geschiedenis dezelfde is.
Maar omdat ook wij mogen dromen.
I have a dream… dat er een dag zal komen waarop eerlijk werk in Suriname ook eerlijk wordt beloond.
I have a dream… dat niemand die fulltime werkt zich ooit nog zorgen hoeft te maken of er aan het einde van de maand wel genoeg eten op tafel zal staan.
I have a dream… dat het minimumuurloon ooit de SRD 100 per uur zal bereiken, zonder dat de prijzen van levensmiddelen, brandstof en basisvoorzieningen de volgende ochtend alweer zijn gestegen.
I have a dream… dat de kleine werknemer niet langer wordt gezien als een kostenpost, maar als het fundament waarop dit land gebouwd is.
I have a dream… dat de waarde van een mens niet langer wordt afgemeten aan zijn functie of titel, maar aan zijn inzet, eerlijkheid en bijdrage aan de samenleving.
De ruggengraat van Suriname
Want uiteindelijk zijn het niet alleen ministers, directeuren of beleidsmakers die Suriname dragen.
Het zijn ook de schoonmakers.
De beveiligers.
De verpleegkundigen.
De leerkrachten.
De chauffeurs.
De marktverkopers.
De politieagenten.
En de duizenden kleine ambtenaren die iedere ochtend opnieuw opstaan, hun werk doen en blijven geloven in een betere toekomst.
Een oproep aan beleidsmakers
Aan iedereen die beleid maakt wil ik slechts één vraag stellen.
Wanneer u vanavond thuis bent, in alle rust aan tafel zit met uw gezin…
Denk dan alstublieft ook even aan die duizenden Surinamers die óók aan tafel zitten, maar ondertussen in stilte uitrekenen welke rekening deze maand nog even zal moeten wachten.
Niet omdat zij lui zijn.
Niet omdat zij niet willen werken.
Maar omdat werken alleen soms niet meer voldoende is.
Slotbeschouwing: waardigheid is meer dan een salarisstrook
En ja…
Dit artikel is geschreven door een kleine ambtenaar, iemand die met dit nieuwe minimumuurloon uitkomt op een maandloon van ongeveer SRD 9.800.
En ondanks alles zal ik mij genoodzaakt blijven vasthouden aan de woorden die mij mijn hele leven kracht hebben gegeven:
“Wie het kleine niet eert, is het grote niet waard.”
In de hoop dat ook de gewone werknemer ooit het grotere zal mogen ervaren waarvoor hij zijn hele leven heeft gewerkt en waarop hij is blijven hopen.
J. Jones R.
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
