Elke keer wanneer een incident in een rivier of waterweg plaatsvindt in Suriname, volgt er verontwaardiging, verdriet en dezelfde oproepen tot voorzichtigheid. En toch verandert er structureel te weinig.
De realiteit is hard en eenvoudig tegelijk: wie niet kan zwemmen, hoort niet thuis in diep water, rivieren of open vaart zonder bescherming. Dat is geen overdreven stelling, maar een basisregel van overleven.
Een hardnekkige gewoonte zonder veiligheidsbesef
In veel delen van het land is het bijna vanzelfsprekend geworden om zich per boot te verplaatsen zonder zwemvest. Het wordt gezien als normaal, snel of praktisch. Maar precies daar schuilt het probleem: gewenning aan risico maakt het risico niet kleiner.
Het dragen van een zwemvest zou geen uitzondering moeten zijn, maar de standaard. Toch blijft het vaak achterwege, alsof het water voorspelbaar is en altijd vergevingsgezind.
Dat is een gevaarlijke misvatting.
Het water kent geen medelijden
Rivieren en open wateren zijn per definitie onvoorspelbaar. Stroming, diepte, onderstromen en vermoeidheid spelen allemaal een rol die vaak wordt onderschat.
Zelfs ervaren en sterke zwemmers kunnen in problemen raken. Paniek, kramp of een onverwachte val zijn genoeg om een situatie fataal te laten eindigen.
Het idee dat “goed kunnen zwemmen” voldoende bescherming biedt, is een illusie die al te vaak wordt doorbroken door tragische realiteit.
Zwemvaardigheid is geen luxe maar noodzaak
In een samenleving waar watertransport in sommige gebieden een dagelijkse realiteit is, zou basiszwemvaardigheid geen extra vaardigheid moeten zijn, maar een standaard onderdeel van opvoeding en onderwijs.
Een eenvoudig zwemdiploma kan het verschil maken tussen leven en dood. Toch blijft structurele zwemopleiding vaak beperkt of ontoegankelijk voor grote groepen.
Dat is een beleids- en bewustwordingsprobleem tegelijk.
Veiligheid begint bij discipline, niet bij hoop
Te vaak wordt veiligheid overgelaten aan geluk: “het zal wel goed gaan”, “ik ben voorzichtig”, “het is maar een kort stuk”. Maar waterincidenten laten telkens opnieuw zien dat hoop geen strategie is.
Zwemvesten, opleiding en bewust gedrag zijn geen optionele maatregelen. Ze zijn noodzakelijke voorwaarden voor veiligheid.
Wie in een boot stapt zonder bescherming, accepteert impliciet een risico dat niet nodig is.
Een collectieve verantwoordelijkheid
Dit is niet alleen een individuele keuze. Overheden, vervoerders en gemeenschappen dragen samen verantwoordelijkheid om veiligheid normaal te maken.
Dat betekent: zwemvesten verplicht stellen waar nodig, bewustwording vergroten en zwemonderwijs toegankelijk maken voor iedereen.
Zolang dat niet structureel gebeurt, blijven dezelfde tragedies zich herhalen.
Water respecteert geen onderschatting
De les is niet nieuw, maar wordt telkens opnieuw vergeten. Water is onvoorspelbaar, meedogenloos en geen ruimte voor gemakzucht.
Wie niet kan zwemmen, moet niet experimenteren met diep water. En wie wél kan zwemmen, moet nog steeds voorzichtig zijn.
Want uiteindelijk geldt één harde waarheid: zelfs de beste zwemmer is nooit sterker dan het water.
Simone Samuel
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
