Suriname blijft infrastructuur behandelen als crisisbeheer

De kritiek van Guillermo Feller raakt een gevoelige snaar die veel Surinamers dagelijks ervaren. Je hoeft inderdaad geen ingenieur of beleidsdeskundige te zijn om te zien dat fundamentele delen van onze infrastructuur structureel tekortschieten.

Elke zware regenbui verandert straten in rivieren, trenzen raken verstopt, pompgemalen functioneren niet optimaal en wegen verslechteren sneller dan ze worden hersteld. Het patroon herhaalt zich al jaren, ongeacht welke regering aan de macht is, zegt Feller.

De centrale vraag die hij stelt: waarom blijft Suriname infrastructuur beheren alsof het vooral een politieke aangelegenheid is, terwijl het in werkelijkheid gaat om technische systemen die constante deskundigheid, onderhoud en langetermijnplanning vereisen?

Wateroverlast is geen natuurramp meer

Voor een laaggelegen stad als Paramaribo zijn sluizen, trenzen en pompgemalen geen luxevoorzieningen, maar essentiële onderdelen van nationale veiligheid en economische stabiliteit. Toch lijken deze systemen vaak pas aandacht te krijgen wanneer buurten al onder water staan.

Dat wijst volgens Feller op een diepere bestuurscultuur waarin onderhoud meestal reactief gebeurt in plaats van preventief.

Er wordt volgens hem vaak ingegrepen wanneer de crisis al zichtbaar is, terwijl moderne infrastructuur juist draait om continue monitoring, planning en tijdige interventie.

Feller stelt daarom de controversiële, maar relevante vraag of bepaalde cruciale voorzieningen misschien efficiënter beheerd kunnen worden door gespecialiseerde uitvoeringsbedrijven onder streng toezicht van de staat. Dat idee zal weerstand oproepen, vooral omdat privatisering in Suriname vaak wantrouwen oproept. Toch verdient het debat serieuze aandacht.

De overheid hoeft niet alles zelf uit te voeren

Een van de grootste problemen binnen veel overheidsstructuren is dat ministeries tegelijkertijd beleid moeten maken, projecten moeten uitvoeren, toezicht moeten houden én politieke verwachtingen moeten managen. Dat leidt vaak tot bureaucratie, vertraging en beperkte controle, voert Feller verder aan.

Hij doet daarom het voorstel voor een onafhankelijke wegenautoriteit. In veel landen functioneren zulke instanties technischer, professioneler en consistenter dan klassieke ministeriële afdelingen.

Wegenonderhoud wordt daar gebaseerd op data, inspecties en meerjarige planning in plaats van politieke zichtbaarheid vlak voor verkiezingen.

Want de realiteit is dat Suriname niet alleen een probleem heeft met infrastructuur, maar vooral met onderhoudscultuur. Nieuwe projecten worden geopend met veel ceremonie, terwijl bestaande voorzieningen langzaam achteruitgaan.

Privatisering is geen wondermiddel

Tegelijkertijd heeft Feller gelijk wanneer hij waarschuwt dat privatisering op zichzelf geen oplossing garandeert. Zonder sterke wetgeving, transparantie en onafhankelijk toezicht kan uitbesteding juist leiden tot vriendjespolitiek, monopolies of slecht uitgevoerde contracten.

Daarom moet het debat niet draaien om “overheid versus privé”, maar om efficiëntie, deskundigheid en verantwoordelijkheid. De kernvraag is uiteindelijk simpel: welk systeem levert de bevolking het meest betrouwbare resultaat op?

Suriname heeft nood aan technisch bestuur

Wat in de discussie vooral opvalt, is de noodzaak van een bredere mentaliteitsverandering. Infrastructuur mag geen politiek prestigeproject blijven dat alleen zichtbaar wordt tijdens verkiezingscampagnes. Goed bestuur betekent juist dat systemen geruisloos en betrouwbaar functioneren, ook wanneer niemand kijkt.

De echte maatstaf van ontwikkeling is niet hoeveel projecten worden aangekondigd, maar hoeveel systemen jarenlang effectief blijven werken zonder telkens in crisis te belanden.

En precies daar ligt misschien de belangrijkste boodschap van Feller: Suriname zal pas echt vooruitgaan wanneer onderhoud, preventie en technische deskundigheid even belangrijk worden als nieuwe bouwprojecten en politieke speeches.