Kunnen we ons nog herinneren dat Ashwin Adhin in een militair tenue zat toen Bouterse was overleden?
Ashwin is van Hindostaanse afkomst en had beter een Dhoti kunnen dragen, is geen militair, heeft nooit een katapult op zak gehad, wat was die vertoning? Dit is wat “Picolet Strategie” met je doet.
Je raakt in de war. Je eet thuis daal en masala vis, doet stiekem een oranje onderbroek aan en van buiten doe je een militair tenue aan als de voorzitter van je partij sterft.
Dit geldt niet alleen voor Ashwin Adhin, zo zijn er veel van dit soort figuren die u lokken naar de partij en u na de verkiezingswinst doen geloven dat u telt.
In dit artikel haak ik in op waar ik was gebleven met mijn vorig artikel over de “Picolet Strategie” en hoe de Surinaamse politiek u al 50 jaar voor de gek houdt en waarom etnische politiek de enige smaak is in de Surinaamse politieke keuken.
Ashwin Adhin is een van de personen in de Surinaamse politiek die ik analyseer binnen het misleidende denken en handelen van de Surinaamse politiek. Er volgen nog meer, dus blijf afgestemd op “Radio Picolet”!
De man die mooier spreekt dan de politiek die hij vertegenwoordigt
Er zijn momenten in de Surinaamse politiek waarop een speech veel meer blootlegt dan de spreker zelf misschien beseft. De recente toespraak van DNA-voorzitter Ashwin Adhin over “Samen Suriname”, inclusiviteit, diaspora, economische ontwikkeling en nationale wederopbouw was zo’n moment.
Op papier klonk het indrukwekkend: een intellectueel opgebouwd verhaal over een modern Suriname dat zich moet ontwikkelen tot een financieel, logistiek, digitaal en educatief knooppunt in de regio.
Een Suriname waarin niemand aan de zijlijn staat en waarin alle Surinamers, inclusief de diaspora, gezamenlijk bouwen aan de toekomst van het land. Het klonk visionair, bijna staatsmansachtig.
Maar juist omdat het zo goed klonk, dringt zich een veel fundamentelere vraag op: wat is Ashwin Adhin eigenlijk voor de NDP? Is hij de Picolet, de slimme lokvogel die andere groepen naar de partij moet trekken? Is hij de Twa Twa, de zeldzame prestigieuze zangvogel die bewondering afdwingt door zijn uitstraling en presentatie?
Of is hij uiteindelijk de Gadotjo, de brave rustige vogel die er mooi bij hangt, onderdeel van het ecosysteem, maar zonder werkelijk invloed te hebben op de richting van het systeem waar hij deel van uitmaakt?
De Surinaamse politiek draait op verleiden en misleiden
Die vraag lijkt op het eerste gezicht folkloristisch of zelfs humoristisch, maar raakt in werkelijkheid de kern van de Surinaamse politiek. Want Suriname draait al tientallen jaren op symboliek, etnische positionering en politieke verpakking.
Bijna iedere grote partij in het land probeert zichzelf voortdurend breder, inclusiever en nationaler voor te doen dan zij in werkelijkheid is. De VHP probeert niet-Hindostaanse groepen aan te trekken om haar nationale legitimiteit te vergroten.
De NDP probeert juist Hindostaanse gezichten naar voren te schuiven om haar historische imago te verzachten en electoraal te verbreden.
Andere partijen doen precies hetzelfde vanuit hun eigen machtsbasis. Dat hele mechanisme werd eerder al treffend omschreven als de “Picolet-strategie” van de Surinaamse politiek: het bewust inzetten van herkenbare figuren uit andere etnische groepen om nieuwe kiezers te verleiden zonder dat de fundamentele machtsstructuur van de partij werkelijk verandert.
Ashwin Adhin als politieke lokvogel van de NDP
Binnen die realiteit is Ashwin Adhin misschien wel een van de meest interessante politieke figuren van zijn generatie. Want objectief bekeken vertegenwoordigt hij precies wat de NDP jarenlang nodig had.
Hij is Hindostaans, intellectueel, verzorgd, modern ogend en communicatief sterk. Hij spreekt niet in de ruwe revolutionaire straattaal waarmee de partij historisch geassocieerd werd, maar in termen van ontwikkeling, innovatie, instituties, kennisexport, decentralisatie en economische transformatie.
Daarmee gaf hij de NDP jarenlang een gezicht dat de partij zelf nooit organisch heeft voortgebracht. Voor veel Hindostaanse burgers maakte dat psychologisch een groot verschil.
Ineens stond daar geen militair of populistische straatpoliticus, maar een goed opgeleide Hindostaanse bestuurder die de partij een technocratisch en modern imago gaf. Dat is politiek van enorme waarde geweest voor de NDP.
Maar precies daar begint ook de ongemakkelijke vraag. Werd Adhin binnen de NDP werkelijk gepositioneerd als fundamentele machtsdrager, of vooral als strategische etalage?
Want wie goed kijkt naar de interne machtsstructuren van de Surinaamse politiek ziet dat symbolische representatie en daadwerkelijke macht vaak twee totaal verschillende zaken zijn.
Dat geldt niet alleen voor de NDP, maar voor vrijwel alle partijen in Suriname. Een partij kan zichzelf multi-etnisch presenteren en tegelijkertijd intern nog steeds functioneren via oude loyaliteiten, historische netwerken en etnische machtsblokken.
De oude zangvogel vangers in militair tenue, zijn nog steeds de baas in de NDP
De “Padvinders” zoals Arron ze noemde, die zijn nog steeds de baas binnen de partij. De paar rijke Hindostanen zijn goed voor geld maar verder tellen ze niet, dus allemaal rijke betalende “Picolets” die worden geplukt door de NDP oprichters, de Padvinders.
Men moet zich niet verkijken op de NDP. De oude overgebleven militairen zijn nog steeds de baas en de partij draagt hun eigenwijze manier van doen en laten als een slechte parfum.
Dat is precies waarom de vergelijking met de Picolet zo treffend is. De Picolet is een lokvogel. Een slimme verleider. Een vogel die gebruikt wordt om anderen aan te trekken.
In politieke termen betekent dat: een representatief gezicht dat vertrouwen moet wekken bij groepen die historisch niet vanzelfsprekend tot de kern van de partij behoren.
De Twa Twa van de Surinaamse politiek
Ashwin Adhin vervulde die rol bijna perfect. Hij maakte de NDP acceptabeler voor delen van het Hindostaanse electoraat die de partij traditioneel met wantrouwen bekeken. Hij gaf de partij een intellectueel schild.
Hij straalde bestuurlijke rust uit. Hij sprak de taal van ontwikkeling en moderniteit. Hij maakte het voor de NDP mogelijk om zich nationaal te presenteren dan haar historische basis werkelijk toeliet.
Dat is geen kleine politieke prestatie. Integendeel, het toont juist aan hoe belangrijk hij voor de partij is geweest.
Toch zou het te eenvoudig zijn om hem alleen als Picolet weg te zetten, want Ashwin Adhin bezit tegelijkertijd eigenschappen die hem eerder doen lijken op de Twa Twa, de prestigieuze zangvogel van Suriname die bewondering afdwingt door kwaliteit, uitstraling en zeldzaamheid.
Want laten we eerlijk zijn: Suriname produceert niet veel politici die in staat zijn om complexe toekomstvisies coherent te presenteren zonder volledig te vervallen in slogans en straatretoriek.
Adhin kan spreken. Hij begrijpt politieke symboliek. Hij weet hoe hij internationale en academische taal moet combineren met nationale emotie. Zijn recente speech over “Samen Suriname” liet dat opnieuw zien.
Hij sprak over diaspora, economische hubs, duurzame ontwikkeling, carbon credits, logistieke corridors en kennisexport alsof Suriname daadwerkelijk een serieuze geopolitieke speler op weg naar transformatie is.
Dat onderscheidt hem duidelijk van veel traditionele Surinaamse politici die blijven hangen in oppervlakkige populistische retoriek.
Mooie woorden botsen op een kapotte realiteit
Maar juist daar botst de intellectuele verpakking met de harde Surinaamse realiteit. Want Suriname is inmiddels een land geworden waarin burgers niet langer onder de indruk raken van mooie speeches alleen.
De bevolking heeft geleerd om speeches niet meer te beoordelen op elegantie, maar op geloofwaardigheid. En precies daar ontstaat de spanning rond Ashwin Adhin en de NDP.
Want hoe geloofwaardig klinkt een verhaal over sterke instituten wanneer het wordt uitgesproken vanuit een politieke beweging die historisch zelf mede verantwoordelijk wordt gehouden voor institutionele afbraak, economische vernietiging en bestuurlijke chaos?
Hoe geloofwaardig klinkt een verhaal over transparantie en hervorming wanneer Suriname nog steeds worstelt met dezelfde politieke reflexen van vriendjespolitiek, coalitieaccommodaties en etnische machtspolitiek?
Hoe geloofwaardig klinkt “Samen Suriname” wanneer de Surinaamse politiek in werkelijkheid nog steeds functioneert via exact dezelfde etnische berekeningen die men publiekelijk zegt te overstijgen?
Daarom voelen veel burgers intuïtief aan dat speeches zoals die van Adhin tegelijkertijd indrukwekkend én problematisch zijn.
Zij horen de visie, maar zien het systeem. Zij horen woorden over modernisering, maar herkennen de oude politieke machine die op de achtergrond gewoon blijft draaien.
Is Ashwin Adhin uiteindelijk slechts een Gadotjo?
Dat is waarom de vergelijking met de Gadotjo uiteindelijk misschien nog wel de meest pijnlijke van allemaal is. De Gadotjo is de rustige vogel die erbij hoort, die mooi oogt in het landschap, die niemand echt stoort, maar die tegelijkertijd geen bepalende rol speelt in de dynamiek van het geheel.
En precies daar ontstaat de fundamentele vraag: hoeveel daadwerkelijke macht heeft Ashwin Adhin binnen het echte machtscentrum van de NDP? Is hij werkelijk een structurele koersbepaler of vooral het intelligente gezicht dat moderniteit moet uitstralen terwijl de oude machtslogica achter de schermen intact blijft?
Dat is geen persoonlijke aanval op Adhin, maar een analyse van het systeem waarbinnen hij opereert. Want uiteindelijk is het grotere probleem niet Ashwin Adhin zelf, maar de bredere Surinaamse politieke cultuur waarin authenticiteit steeds vaker wordt vervangen door electorale choreografie.
Partijen proberen voortdurend breder, inclusiever en progressiever te lijken dan zij werkelijk zijn, terwijl de interne machtsstructuren grotendeels onveranderd blijven.
Kiezers beginnen dat steeds beter te doorzien. De tijd waarin symbolische representatie automatisch geloofwaardigheid opleverde, loopt langzaam ten einde. Burgers willen vandaag niet alleen mooie gezichten en goed uitgesproken speeches zien. Zij willen bewijs van structurele verandering.
Suriname is moe van politieke theaterstukken
En precies daarom is de centrale vraag rond Ashwin Adhin uiteindelijk zo interessant. Want misschien is hij tegelijkertijd Picolet, Twa Twa én Gadotjo. De lokvogel die nieuwe groepen aantrekt.
De prestigieuze zangvogel die bewondering oproept door zijn intellectuele presentatie. Maar ook de rustige vogel die uiteindelijk onderdeel blijft van een systeem dat fundamenteel niet verandert.
Daarin schuilt misschien wel de grootste tragedie van de moderne Surinaamse politiek. Het land heeft voldoende slimme sprekers, voldoende visiedocumenten en voldoende politieke symboliek voortgebracht.
Waar Suriname werkelijk tekort aan heeft, zijn leiders en systemen die bereid zijn om authentiek te breken met de oude politieke reflexen die het land al vijftig jaar gevangen houden in dezelfde cyclus van crisis, teleurstelling en wederopbouw zonder structurele vooruitgang.
Conclusie
Let op: het gaat niet alleen om de leider. Het gaat om het team van de leider. Zelfs Obama zou met een groep ezels minder doen dan Ali-baba als hij niet de juiste rovers had. En dit is dus de crux.
In Suriname zou Obama omringt worden door rovers als zonder dat hij daar iets aan zou kunnen doen omdat de Surinaamse Obama in Suriname was opgegroeid en zou zijn gevormd.
En dit is het echte probleem met zich mee. Als leider zit je team in Suriname altijd vol met rommelaars. Dus blijft het een rommelboel. De Picolets, Twa-Twa’s en Gadotjo’s blijven aantrekkelijk fluiten maar u blijft in dezelfde rommel.
Zelf Obama zou in Suriname een rommel leider worden.
Dr. Ashwin Ramcharan
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via info@gfcnieuws.com of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
