Wie regelmatig buiten de deur eet in Suriname gaat er meestal vanuit dat de keuken net zo verzorgd is als de gerechten die op tafel verschijnen.
Dat vertrouwen is begrijpelijk, maar helaas niet altijd terecht. Er is nog veel werk aan de winkel als het gaat om hygiëne in restaurants en dat probleem verdient meer aandacht dan het nu krijgt.
Het is positief dat de overheid steekproefsgewijs controles uitvoert in keukens. Dat is een stap in de goede richting.
Maar op basis van wat ik hoor van mensen die zelf in de horeca hebben gewerkt, blijft een belangrijk deel van de realiteit buiten beeld.
Het gaat niet alleen om de staat van de keuken of de versheid van ingrediënten. Het gaat vooral om gedrag. En juist daar lijkt het vaak mis te gaan.
Onzichtbare risico’s in de keuken
Van een goede vriendin hoorde ik hoe het er in haar voormalige werkplek aan toe ging. Handen wassen na toiletgebruik was geen vanzelfsprekendheid voor sommige collega’s.
Het gebeurde simpelweg niet wanneer het wel nodig was. Dat is geen klein detail, maar een serieus gezondheidsrisico.
Ook het omgaan met niezen en hoesten laat te wensen over. Wie ooit uien heeft gesneden, weet hoe snel je moet niezen. Maar volgens haar werd daar nauwelijks rekening mee gehouden tijdens het bereiden.
Geen afwenden, geen extra hygiënemaatregelen. Gewoon doorgaan alsof er niets aan de hand is. En dat was geen incident, maar eerder de norm.
Tijd voor strengere regels en bewustwording
Wat hier speelt, gaat verder dan een enkel restaurant. Dit zijn signalen die ik vaker hoor. Het wijst op een structureel probleem waarbij basisregels van hygiëne niet consequent worden nageleefd.
En dat terwijl juist die regels noodzakelijk zijn voor de volksgezondheid.
Er moeten daarom duidelijkere richtlijnen komen, maar vooral ook strengere handhaving. Training en bewustwording onder personeel zijn minstens zo belangrijk. Want uiteindelijk draait het om verantwoordelijkheid.
Wie eten bereidt voor anderen, draagt zorg voor hun gezondheid. Dat is geen detail, dat is de kern van het vak.
Zolang dat besef niet overal doordringt, blijft buiten de deur eten in Suriname een kwestie van vertrouwen met een risico.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
