“In je eigen land is het inmiddels bijna onmogelijk geworden om een perceel te kopen of een huis te bouwen”.
“Mensen werken jarenlang keihard en bereiken soms pas rond hun veertigste het punt waarop ze nét iets voor zichzelf kunnen realiseren. En zelfs dat gaat gepaard met enorme offers”.
Aan het woord is een bezorgde burger die haar misnoegen uit.
Percelen onbetaalbaar
Een perceel in Suriname kost tegenwoordig bijna een miljoen SRD, waarna men ook nog de middelen moet vinden om een huis te bouwen.
Voor wie eerlijk probeert te leven — zonder criminaliteit, corruptie of andere dubieuze praktijken — is de wooncrisis keihard voelbaar. Het vergt volgens de burger uitzonderlijk veel arbeid om überhaupt vooruit te komen.
Tegelijkertijd zijn er personen die meerdere percelen bezitten, appartementencomplexen uit de grond stampen en commerciële panden openen. Dat roept bij veel burgers vragen op: hoe is dit mogelijk, en waarom lijkt hier geen toezicht op te zijn?
Huurprijzen buiten proportie
Zij vraagt verder aandacht voor de huurprijzen. “De situatie op de huurmarkt maakt het probleem nog schrijnender. Huurders betalen maand na maand hoge bedragen, terwijl verhuurders steeds rijker lijken te worden”.
Een eenvoudige studio kost al snel rond de 300 euro, terwijl een tweekamerappartement varieert tussen de 400 en 500 euro. Dit alles terwijl de meeste mensen hun inkomen in SRD ontvangen.
Verhuurders bepalen vrijwel vrij hun prijzen, en huurders hebben nauwelijks alternatieven. De keuze is vaak simpel: betalen of geen dak boven het hoofd hebben. Voor velen voelt dit als uitzichtloos.
Sociale gevolgen en frustratie
Deze wooncrisis heeft diepgaande sociale gevolgen. De voortdurende financiële druk, het ontbreken van perspectief en het gevoel structureel buitengesloten te worden, zorgen voor frustratie en wanhoop. Voor sommige mensen draagt dit zelfs bij aan mentale nood en het gevoel geen andere uitweg meer te zien.
De verontwaardiging groeit wanneer burgers zien dat bepaalde machtsposities ogenschijnlijk onbeperkte toegang geven tot grond, kapitaal en kansen, terwijl het grote deel van de bevolking moet “roeien met de riemen die men heeft”.
Oproep tot ingrijpen
Veel Surinamers ervaren dat het land wordt leeggeroofd door een kleine groep invloedrijke personen en hun netwerk, terwijl betaalbare huisvesting structureel uitblijft.
De roep om rechtvaardig woonbeleid, transparantie bij gronduitgifte en bescherming van de gewone burger wordt daarom steeds luider.
“Dit is niet alleen frustrerend,” zegt de bezorgde burger, “het is onrechtvaardig. En zolang hier niets aan wordt gedaan, blijft wonen in Suriname een privilege in plaats van een basisrecht.”
