Zes maanden na het aantreden van de regering onder leiding van president Jennifer Geerlings-Simons presenteert minister van Financiën en Planning, Adelien Wijnerman, een nuchtere analyse van de financiële uitgangspositie: geen klassiek begrotingstekort, maar een acuut cashflowtekort.
Technisch gezien een belangrijk onderscheid, politiek gezien een bekende uitleg. Voor burgers maakt het verschil weinig uit. Wie geen geld ontvangt of moet wachten op betalingen, ervaart simpelweg tekort.
Het narratief is niet nieuw. Elke regering begint met het schetsen van een zware erfenis. De vraag is niet of die erfenis bestaat, maar hoe lang zij als verklaring mag blijven dienen.
De erfenis als constante
Volgens de minister trad de regering aan in een periode waarin salarissen, vakantiegelden en achterstallige betalingen tegelijk drukten op de kas.
Zorginstellingen, AOV’ers, sociale organisaties, ondernemers en subsidieontvangers stonden in de rij. De middelen waren ontoereikend, maar handelen was noodzakelijk.
Dat klinkt daadkrachtig, maar verhult een structureel probleem: de overheid functioneert al jaren op basis van crisismanagement. Er wordt betaald wat absoluut moet, terwijl de rest wordt doorgeschoven. Dat patroon is niet doorbroken.
Voor burgers geen abstracte termen
Waar beleidsmakers spreken over cashflow, spreken burgers over overleven. Ambtenaren krijgen hun loon, maar leven in voortdurende onzekerheid.
AOV’ers zien hun uitkering verdampen door prijsstijgingen. Ondernemers wachten al jaren op betalingen die steeds opnieuw worden uitgesteld.
Het zijn geen uitzonderingen, maar structurele ervaringen. Voor de samenleving voelt zes maanden regeren niet als een startfase, maar als een voortzetting van stilstand.
Zes maanden later: de nulmeting blijft nul
Minister Wijnerman erkent dat de situatie na zes maanden nog niet wezenlijk is verbeterd. De uitgaven zijn gelijk gebleven, inkomstenverhoging kost tijd en achterstanden uit het verleden zijn nog steeds niet ingelopen.
Dat eerlijke inzicht verdient waardering, maar roept ook een ongemakkelijke vraag op: wanneer verandert eerlijkheid in resultaat? Transparantie zonder perspectief voedt begrip, maar slijt snel.
Verkiezingsuitgaven als stille schaduw
De minister wijst op extra uitgaven in het verkiezingsjaar die nog betaald moesten worden. Daarmee wordt impliciet bevestigd wat burgers al vermoedden: politieke keuzes uit het verleden drukken direct op hun huidige levensstandaard.
Toch blijft echte politieke verantwoording hierover uit. De rekening wordt niet gepresenteerd aan de besluitvormers van toen, maar aan de samenleving van nu.
Geduld als standaardbeleid
“Het kost tijd” is inmiddels uitgegroeid tot een beleidsinstrument. Geduld wordt gevraagd aan mensen die geen buffers meer hebben. Aan gezinnen die maand na maand moeten improviseren. Aan ondernemers die hun personeel nauwelijks kunnen betalen.
Geduld kan alleen worden gevraagd als er zicht is op verbetering. Zonder dat perspectief verandert geduld in uitputting.
De kernvraag blijft onbeantwoord
De financiële situatie mag complex zijn, maar de kernvraag is eenvoudig: wanneer merken burgers daadwerkelijk verschil? Niet in verklaringen, maar in hun portemonnee. Niet in analyses, maar in stabiliteit.
Zonder concrete doorbraken dreigt deze regering, net als haar voorgangers, vast te lopen in het bekende patroon: veel uitleg, weinig verlichting.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
