De vaste parlementaire commissie voor Sociale Zaken en Volkshuisvesting (SoZaVo) van De Nationale Assemblée (DNA) heeft naar aanleiding van het tragische familiedrama in Tamansari, Commewijne, waarbij negen personen om het leven zijn gekomen, een reeks vervolgstappen vastgesteld.
Tijdens de vergadering spraken de commissieleden hun diepe medeleven uit en benadrukten zij de grote impact van het drama op de gemeenschap, nabestaanden, buurtbewoners en klasgenoten.
Clustering commissies rond mental health
Tijdens de vergadering stelde de commissie voor om meerdere vaste parlementaire commissies te clusteren rond het thema mental health.
Het betreft onder meer de commissies Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid; Jeugd- en Sportzaken; Onderwijs, Wetenschap en Cultuur; Justitie en Politie; en Sociale Zaken en Volkshuisvesting.
In eerste instantie zal intern in commissieverband worden vergaderd, waarna relevante ministeries en maatschappelijke organisaties (NGO’s) zullen worden uitgenodigd.
Rol DNA en noodzaak van samenwerking
De commissie benadrukte dat DNA een begeleidende en adviserende rol vervult richting de regering. Structurele preventie, adequate nazorg en intersectorale samenwerking vergen volgens de commissie blijvende inzet van alle betrokken actoren.
Versterkte nazorg, vaste protocollen en betere coördinatie werden als essentieel aangemerkt om de gemeenschap bij te staan en toekomstige escalaties te voorkomen.
Oproep tot middelen en speciaal fonds
De commissie riep op tot het vrijmaken van middelen voor duurzame begeleiding en pleitte voor de instelling van een speciaal fonds waarmee de regering in noodsituaties direct en adequaat kan optreden.
Daarbij werd gewezen op de noodzaak van betere inzet en vergoeding van psychologen en paramedische hulpverleners, verruiming van behandelvergoedingen en versterking van institutionele capaciteit.
Preventie, handhaving en media
Tot slot onderstreepten de commissieleden dat preventie onlosmakelijk verbonden is met beleid. Sociale controle in buurten, vroegsignalering, betrokkenheid van scholen en de inzet van sociaal-maatschappelijk werkers zijn cruciaal.
Ook werd aandacht gevraagd voor de schadelijke impact van het verspreiden van schokkende beelden via sociale media en televisie en het belang van handhaving van bestaande wetgeving.
