In een beschouwing wordt de langdurige ontwikkeling van Suriname Airways (SLM) onder de loep genomen door Sonny Khoeblal, voormalig assistent luchtverkeersleider.
De analyse plaatst vraagtekens bij het bestuursmodel van de nationale luchtvaartmaatschappij en wijst op structurele patronen die volgens de auteur al decennialang zichtbaar zijn.
De kernvraag die wordt opgeworpen is waarom de SLM, ondanks herhaalde reddingsplannen, staatssteun en beleidswijzigingen, geen duurzame groei heeft doorgemaakt.
Decennialange stagnatie ondanks ingrepen
Khoeblal wijst erop dat SLM al vóór 1988 regelmatig negatief in het nieuws was en dat sindsdien meerdere periodes van hervormingen, nieuwe directies en ambitieuze plannen zijn gepresenteerd.
Toch is de feitelijke schaal van de onderneming nauwelijks veranderd en blijft de vloot al jaren rond de vijf toestellen schommelen. Volgens de beschouwing duidt dit niet op incidenten, maar op een structureel probleem.
Een belangrijk aandachtspunt in de analyse is de discrepantie tussen aankondigingen en meetbare resultaten.
Door de jaren heen is gesproken over modernisering, professionalisering en groei, terwijl deze ambities zich volgens de auteur onvoldoende hebben vertaald in blijvende vooruitgang. Dit zou hebben geleid tot verwarring en verlies aan richting, zowel intern als extern.
Tijdelijke maatregelen die structureel worden
Verder wordt gewezen op het patroon van noodmaatregelen die een permanent karakter krijgen. Staatssteun en herstructureringen werden steeds als tijdelijk gepresenteerd, maar bleven terugkerende elementen. Volgens Khoeblal is dit een aanwijzing dat fundamentele oorzaken nooit volledig zijn aangepakt.
In de beschouwing wordt ook stilgestaan bij de vraag waar de eindverantwoordelijkheid binnen de organisatie ligt.
Door een samenspel van politieke invloed, commissies en raden zou verantwoordelijkheid diffuus worden, waardoor structurele correcties uitblijven.
Dit wordt niet als een persoonlijk verwijt gepresenteerd, maar als een risico van organisaties die sterk verweven zijn met politiek bestuur.
Wat is de kernfunctie van de SLM?
Een centrale vraag in de analyse van Khoeblal betreft de bestaansreden van Suriname Airways. Is de maatschappij primair een commerciële onderneming, een nationale nutsvoorziening, een werkgelegenheidsinstrument of een nationaal symbool? Volgens de auteur ontbreekt een duidelijke en consistente keuze, waardoor beleid wisselend en reactief blijft.
Khoeblal signaleert dat bij problemen vaak wordt ingezet op zichtbare oplossingen zoals nieuwe vliegtuigen, managers of plannen, terwijl diepgaande evaluatie van eerdere mislukkingen uitblijft. Hierdoor zouden dezelfde problemen zich blijven herhalen.
Oproep tot waarneming en begrip
Khoeblal benadrukt dat de analyse geen aanklacht is, maar een uitnodiging tot reflectie. De vraag die centraal staat is wat bijna veertig jaar beperkte groei zegt over het systeem waarbinnen de SLM functioneert.
Volgens hem kan echte hervorming pas plaatsvinden wanneer bereidheid bestaat om structureel en eerlijk naar het eigen functioneren te kijken.
