Veel Surinamers die jaren geleden naar Nederland vertrokken, maken zich zorgen over hun oude dag.
Ze hebben er gewerkt, hun kinderen grootgebracht en een nieuw leven opgebouwd.
Toch blijft bij velen het gevoel hangen dat ouder worden in Nederland eenzaam kan zijn.
Volgens cijfers van het CBS voelt bijna een derde van de 75-plussers zich eenzaam. Het RIVM schat dat ruim 400.000 ouderen ernstig eenzaam zijn.
Achter deze cijfers zitten mensen die vaak nog sterke banden met Suriname voelen, maar merken dat het leven in Nederland anders is.
Waar in Suriname familie en buren vanzelf naar elkaar omkijken, moet hier alles gepland worden. Kinderen hebben drukke levens, werken veel en wonen soms ver weg. Daardoor zien ouders hun kinderen minder vaak dan ze hadden gehoopt.
Ouderen missen de warmte van het samen zijn. In Nederland leven mensen gestructureerd en onafhankelijk, maar dat zorgt ook voor afstand.
Een spontaan bezoek of samen eten gebeurt minder snel. Ook speelt het koude klimaat een rol: in de winter blijven veel ouderen binnen, wat het gevoel van afzondering versterkt.
Sommigen proberen via Surinaamse verenigingen of buurtcentra contact te houden, maar lang niet iedereen voelt zich daar op zijn gemak.
Gezondheid, beperkte mobiliteit en weinig digitaal contact maken het nog lastiger om sociale banden te behouden.
Eenzaamheid is meer dan alleen het gemis van gezelschap. Het is het stille besef dat men niet meer echt deel uitmaakt van het dagelijks leven.
En dat maakt veel Surinaamse ouderen in Nederland bezorgd over de toekomst.
Ida Thornhill
