Ik merk het vaker in gesprekken, zowel online als tijdens etentjes of verjaardagen. Indiaanse mannen komen zelden ter sprake als het over daten of relaties gaat.
Terwijl Suriname bekendstaat om zijn kleurrijke mengeling van culturen, lijkt juist deze groep mannen haast onzichtbaar in de moderne datingwereld.
Het is me gaan opvallen hoe gemakkelijk er wordt gesproken over wie aantrekkelijk is.
Mannen van Hindostaanse, Creoolse, gemengde en Javaanse afkomst, en vooral blanken, worden geregeld genoemd, maar als ik vraag naar Indiaanse mannen blijft het meestal stil.
Alsof ze er niet helemaal bij horen in dat gesprek over liefde en aantrekkingskracht.
Die stilte zegt iets. Niet over de mannen zelf, maar over de manier waarop we naar ze kijken. In mijn gesprekken met vrouwen hoor ik vaak dezelfde misvattingen.
Dat Indiaanse mannen teruggetrokken zouden zijn, weinig ambitie zouden hebben of alleen in het binnenland zouden willen wonen. Onzin natuurlijk, maar dat beeld leeft hardnekkig voort.
Een jonge inheemse man vertelde me ooit dat hij zich soms letterlijk onzichtbaar voelt.
“We werken, studeren, doen ons best, maar het lijkt alsof niet elke dame dat ziet,” zei hij rustig. Dat raakte me. Want wat zegt het over ons, als samenleving, als we niet verder kijken dan oude vooroordelen?
Toch zijn er vrouwen die juist vallen voor hun rustige uitstraling, hun respectvolle houding en eenvoud zonder pose. Misschien ligt dáár de charme die nog niet iedereen heeft leren zien.
Misschien is het tijd dat de vrouwen opnieuw leren kijken. Niet naar wat iemand lijkt te zijn, maar naar wie iemand werkelijk is. Want liefde begint vaak precies daar waar vooroordelen ophouden.
