In Suriname wordt verschil van mening vaak persoonlijk genomen. Wie kritiek uit, wordt al snel gezien als tegenstander in plaats van iemand met een eigen visie.
Vooral in de politiek en religie gebeurt dat regelmatig. Als een lid van een partij een vraag stelt over beleid, krijgt hij al gauw het stempel overloper.
En wie binnen een geloofsgemeenschap twijfels uit over oude gebruiken, wordt gezien als iemand die de eenheid verstoort.
Dat heeft te maken met onze groepsmentaliteit. Veel mensen denken nog in termen van wij tegen zij. Er is weinig ruimte voor debat, want kritiek voelt als een aanval.
Bovendien kent iedereen elkaar, waardoor mensen bang zijn om uitgesloten te worden. In zo’n sfeer durven velen liever te zwijgen dan openlijk hun mening te geven.
In Nederland is dat anders. Daar wordt een afwijkende mening meestal niet gezien als een bedreiging, maar als een bijdrage aan het gesprek. Al van jongs af aan leren kinderen op school hun standpunt te verdedigen.
Men mag elkaar tegenspreken zonder dat het de relatie schaadt. Het is normaal om te discussiëren met je baas, leraar of zelfs politicus. Men scheidt de persoon van de mening.
Juist daardoor is de samenleving daar dynamischer en innovatiever. Mensen voelen zich vrijer om ideeën te delen, ook als die botsen met de meerderheid.
Suriname zou daar iets van kunnen leren. Een andere mening is geen aanval. Het is een kans om elkaar beter te begrijpen en samen verder te denken.
