RAVAKSUR, de vakcentrale die nu opeens haar stem verheft en een plek eist aan de formatietafel, lijkt vergeten te zijn wat haar kerntaak is: het verdedigen van de belangen van de werkende klasse — niet van politieke belangen of eigen prestige.
Robby Berenstein en zijn collega’s doen plots alsof zij de stem van de arbeider zijn, maar waar waren zij toen de arbeider werkelijk kapotging?
De prijzen in de winkels zijn onder het destructieve economische beleid van de regering Santokhi tussen 500% en 1000% gestegen.
Lonen bleven nagenoeg stilstaan, terwijl de overheid belastingen verhoogde en subsidies afbouwde. Wat was de rol van RAVAKSUR hierin?
Waar waren de massale protesten, stakingen, brandbrieven en sociale mobilisaties toen de werkvloer letterlijk verarmde? Het bleef bij stil protest en tandeloze persberichten.
Nu de regering Geerlings-Rusland nog niet eens is aangetreden, wordt er al geprutteld. RAVAKSUR wil spreken over de indeling van het ministerie van Arbeid. Prima.
Maar laten we niet vergeten: de vakbeweging heeft haar legitimiteit de afgelopen jaren zelf ondergraven door stilzwijgend de arbeiders te laten bloeden. En nu, als hun eigen belangen misschien niet worden bediend, willen ze plots de barricades op?
Als je werkelijk zegt voor de arbeider te strijden, dan hoort je aanwezigheid voelbaar te zijn als het moeilijk is — niet pas als je uitgenodigd wilt worden aan de onderhandelingstafel van een nieuwe regering.
Die aankomende regering verdient een kans om schoon schip te maken, zonder dat de oude stille elite van de poldervakbond alvast onrust begint te zaaien.
Dus Ravaksur: wacht rustig je beurt af. Je rij komt zo. Maar misschien wordt het tijd dat je jezelf eerst eens goed in de spiegel aankijkt.
