Reshma Mangre, die in 2020 voor het eerst door de VHP werd gekandideerd, ontbreekt op de kandidatenlijst voor de komende verkiezingen.
Mangre, die tevens voorzitter is van de Bond van Leraren (BvL) en de Alliantie voor Leraren in Suriname (ALS), heeft tijdens haar politieke carrière consequent de belangen van het onderwijs en leerkrachten verdedigd.
Haar uitgesproken houding en steun aan onderwijsacties gedurende de huidige regering zouden een mogelijke reden kunnen zijn voor haar afwezigheid op de lijst.
Opvallend is dat Mangre destijds weigerde haar voorzitterschap van de BvL en ALS over te dragen, waardoor zij een onafhankelijke positie kon behouden. Tot op heden zijn er geen verkiezingen gehouden binnen deze vakbonden en blijft zij de leiding voeren.
VHP-kandidatenlijst: Sterke mannelijke dominantie
Een ander in het oog springend aspect van de VHP-kandidatenlijst is de geringe vertegenwoordiging van vrouwen.
In de top 20 zijn de meeste posities ingevuld door mannelijke kandidaten, waarbij de focus voornamelijk ligt op de districten Paramaribo en Wanica, waar twee derde van de kiezers zich bevindt.
Belangrijke kandidaten in de top van de lijst zijn:
Chan Santokhi (partijvoorzitter en president)
Marciano Dasai (minister)
Krishna Mathoera (minister)
Asis Gajadien
Cheryl Dijksteel
Dew Sharman
Chuanrui Wang
Van de huidige 20 Assembleeleden van de VHP, zijn er 10 opnieuw gekandideerd. Onder hen bevinden zich onder andere Mahinder Jogi (Saramacca, plek 9), Rawien Raghoenandan (Nickerie, plek 10) en Natalie Amatmohamed (Saramacca, plek 11), waarbij de laatste een nieuw gezicht is.
Afwezige Assembleeleden
Een aantal zittende Assembleeleden is niet opnieuw gekandideerd, waaronder Ronnie Aloema, Henk Aviankoi, Mohamedsafiek Gowrie, Niesha Jhakry, Soerjani Mingoen, Reshma Mangre, Sidik Moertabat en Grachelle Sluisdom.
Vrouwen ondervertegenwoordigd
De mannen zijn in de absolute meerderheid op de VHP-kandidatenlijst, wat de vraag oproept of de partij voldoende inzet op gendergelijkheid binnen haar politieke structuren.
De beperkte aanwezigheid van vrouwen, gecombineerd met de afwezigheid van kritische vrouwelijke figuren zoals Mangre, roept discussie op over de koers en inclusiviteit binnen de partij.
