In Suriname ken ik enkele gezinnen waarvan het leven me diep raakt. Ik heb medelijden met ze.
Het is niet de financiële situatie die me treft, want sommigen van hen hebben voldoende middelen, vaak dankzij geld uit Nederland.
Het is iets veel diepers: ze leven in complete isolatie. Geen vrienden, geen bezoek, geen uitnodigingen. Ze brengen hun dagen door voor de tv, met hun telefoon of urenlang op bed, starend naar het plafond. Een leegte die snijdt.
Vooral in deze feestmaand, waarin saamhorigheid en gezelligheid centraal staan, lijkt hun eenzaamheid nog schrijnender.
Terwijl anderen feestvieren, blijven zij stil achter. En hoewel ik geen statistieken heb, voelt het alsof deze vorm van isolatie steeds vaker voorkomt in ons land.
Is het gemak van technologie, dat fysieke verbinding vervangt? Of is het een cultuur waarin we steeds minder tijd nemen om écht naar elkaar om te kijken?
Maar wij kunnen hier iets aan doen. Als gemeenschap, als individuen.
Een simpel gebaar kan het verschil maken: een uitnodiging om mee te doen aan een kerstdiner, een spontaan bezoek met een glimlach, of zelfs een praatje bij de supermarkt.
Het zijn kleine handelingen die een enorme impact kunnen hebben.
Laten we dit niet zien als een verplichting, maar als een kans. Een kans om de muren van isolement te doorbreken.
Vooral in deze maand, waarin liefde en warmte centraal staan, hebben we allemaal de verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat niemand vergeten wordt. Want wie weet hoe groot de leegte is, tot iemand hem vult?
Foto ter illustratie.
