In een diepgaand interview met analist R. Pinas, legt hij uit waarom veel Surinaamse mannen niet als traditioneel romantisch worden beschouwd, vooral in vergelijking met mannen uit Italië, die vaak worden gezien als de belichaming van romantiek.
Volgens de observator kiezen Surinaamse mannen zelden voor een traditioneel huwelijksaanzoek, zoals op één knie gaan met een ring.
Hij legt uit dat in Suriname culturele normen en waarden sterk beïnvloed zijn door het heersende macho-imago, waarbij stoerheid en zelfstandigheid hoog gewaardeerd worden.
“In onze samenleving wordt van heren verwacht dat ze sterk en onafhankelijk zijn. Dit machogedrag is diep geworteld en beïnvloedt hun benadering van relaties,” zegt de waarnemer aan GFC.
Het machogedrag kan volgens hem worden gezien als een overblijfsel van traditionele genderrollen waarbij mannen de dominante rol spelen en vrouwen meer ondergeschikt zijn.
Deze houding strekt zich uit tot hoe emoties en affectie worden getoond, waarbij openlijke uitingen van liefde zoals publieke aanzoeken niet gebruikelijk zijn.
Pinas voegt eraan toe dat deze houding ook reflecteert op de sociale verwachtingen: mannen die openlijk hun emoties tonen, kunnen in ons land als zwak worden gezien.
“Het is niet dat Surinaamse mannen geen liefde voelen of tonen, maar de manier waarop ze liefde uitdrukken is vaak subtieler en minder ‘showy’ dan in andere culturen.”
Dit perspectief biedt een interessant contrast met de Italiaanse cultuur, waar liefde vaak met grootse gebaren en diepe passie wordt uitgedrukt, en waar het romantische ideaal in de cultuur geworteld is.
Dit verschil in romantische uitdrukkingen biedt inzicht in hoe culturele normen de interpersoonlijke relaties kunnen vormgeven.
Foto ter illustratie.
