Een bejaarde man in Paramaribo, Suriname, vertelt aan GFC Nieuws dat hij vele ups en downs in zijn leven heeft meegemaakt.
Maar één ding dat hem altijd gelukkig maakte, waren zijn kinderen. “Ze waren mijn trots, mijn vreugde, mijn alles. Maar nu ik ouder word en mijn gezondheid achteruitgaat, voel ik me soms vergeten door hen. Mijn kinderen lijken liever afstand te bewaren en me in een bejaardentehuis te plaatsen, in plaats van zelf voor me te zorgen.”
De man stelt dat hij niet klaagt over de zorg in het bejaardentehuis. “De mensen hier zijn vriendelijk en zorgen goed voor me. Maar het is niet hetzelfde als thuis zijn bij mijn kinderen, omringd door hun liefde en aandacht.”
“Ik verlang naar die warme familiebanden, naar de geluiden van mijn kleinkinderen die door het huis rennen, naar de geur van het eten dat mijn dochter kookt.”
“Het doet me pijn om te voelen dat mijn kinderen liever afstand houden, alsof ze me zijn vergeten nu ik oud ben geworden.”
“Ik begrijp dat ze drukke levens hebben, met hun eigen gezinnen en banen. Maar ik ben nog steeds hun vader, en ik heb behoefte aan hun liefde en steun, net zoals zij dat ooit van mij hebben ontvangen.”
Deze bejaarde vader wil dat zijn kinderen begrijpen dat het niet alleen gaat om de praktische zorg die hij nodig heeft, maar ook om de emotionele vervulling van het samen zijn als familie. “Ik wil me thuis voelen, omringd door mijn dierbaren, tot aan het einde van mijn dagen.”
Hij vervolgt: “Misschien begrijpen mijn kinderen mijn verlangen niet helemaal. Misschien denken ze dat ik beter af ben in het bejaardentehuis. Maar ik smeek hen: Vergeet me niet. Ik heb jarenlang voor jullie gezorgd, met liefde en toewijding. Nu heb ik jullie nodig. Laat me alsjeblieft niet alleen.”
Foto ter illustratie.
