Desi Bouterse ging allereerst in op de gebeurtenissen van de jaren ’80, waarbij hij benadrukte dat het cruciaal is om de oorsprong van deze periode te begrijpen.
Volgens hem is het ontstaan van de situatie destijds niet zomaar uit de lucht komen vallen. Bouterse sprak over de vreugde die heerste na de onafhankelijkheid van Suriname in ’75, maar binnen enkele jaren liep de situatie vast.
Hij beschreef het als een pijnlijke tijd, waarin sommige mensen terugkeerden naar Nederland en anderen hun landgenoten meenamen.
Degenen die niet konden vertrekken, werden geconfronteerd met onrust en onzekerheid, wat leidde tot tumult en onrust. Het was een moeilijke periode waarin het vertrouwen van Surinamers in zichzelf en hun land verloren leek te gaan.
Bouterse trok parallellen tussen die moeilijke tijd en de huidige uitdagingen waarmee Suriname wordt geconfronteerd. Hij erkende dat het land momenteel opnieuw een zware periode doormaakt, maar benadrukte het belang van niet op te geven.
Volgens hem is het juist nu essentieel dat Surinamers begrijpen dat liefde voor het land en voor elkaar van groot belang is. Hij riep op tot eenheid en onderstreepte dat het nodig is om verantwoordelijkheid te nemen en elkaar te ondersteunen om het land naar grotere hoogten te brengen.
De toespraak van Bouterse lijkt gericht te zijn op het inspireren van hoop en het stimuleren van saamhorigheid te midden van uitdagende tijden voor Suriname. De komende dagen zullen uitwijzen hoe deze boodschap wordt ontvangen en welke impact het zal hebben op de politieke en sociale dynamiek van het land.
