INGEZONDEN– De vakbonden in Suriname zijn in mijn ogen al jaren geleden hun geloofwaardigheid, integriteit en stootkracht kwijt en zijn net tandeloze tijgers.
Diverse vakbonden hebben aangegeven dat ze het niet kies vinden dat de regering maatregelen doorvoert die de bevolking treffen, maar vinden geen reden om massaal actie te ondernemen.
Als dit in de jaren ’70, ‘80 en ’90 was gebeurd, was het land te klein geweest en hadden we stakingen gehad waar iedereen zou zien hoe machtig de vakbonden zijn.
Wij kunnen ons nog heel goed de acties in de periode ’96 – 2000 herinneren toen president Jules Wijdenbosch uiteindelijk onder druk zijn mandaat moest teruggeven.
Toen gingen duizenden de straat op onder leiding van diverse vakbondtoppers, zoals Ronald Hooghart, om de regering te dwingen om op te stappen.
De vakbonden hadden de massa onder zich, omdat de eenheid onder de vakbondsleiders er nog was.
Momenteel hebben de hoge heren bij de vakbonden ervoor gezorgd dat ze tandeloos zijn door onder meer op schoot te gaan zitten bij politieke leiders, hoge banen te accepteren binnen het ambtenarenapparaat en is er verdeeldheid onder de vakbondsleiders. De politiek heeft ze heel mooi tegen elkaar uitgespeeld.
De Stem
Publicatie van ingezonden stukken houdt niet in dat de redactie het eens is met de inhoud. Wenst ook u een ingezonden stuk te publiceren? Mail dit naar [email protected]
