Binnen hulpverleningskringen in Suriname wordt de laatste tijd vaker gesproken over vrouwen die slachtoffer zijn van mishandeling.
Het gaat daarbij om signalen en persoonlijke verhalen die via informele kanalen binnenkomen via familieleden, buren, collega’s of sociale werkers.
Hoewel er op dit moment geen recent grootschalig onderzoek beschikbaar is dat een toename met harde cijfers bevestigt, klinkt de bezorgdheid binnen het veld luider.
Een maatschappelijk werkster uit Paramaribo zegt aan GFC Nieuws dat zij de afgelopen weken drie vrouwen sprak die te maken hebben gehad met psychisch of lichamelijk geweld.
“Niet iedereen noemt het meteen ‘mishandeling’. Vaak komt het stukje bij beetje naar boven,” zegt ze. “Ze vertellen dat ze zich klein voelen, angstig zijn, of het gevoel hebben nergens heen te kunnen.”
Ook het KIVC herkent die signalen. “We krijgen vaker berichten van mensen die zich zorgen maken over iemand in hun omgeving,” zegt een woordvoerder van de internationale organisatie in gesprek met GFC Nieuws.
“Dat is geen bewijs van een toename, maar het wijst er wel op dat het onderwerp meer leeft en dat vrouwen langzaam hun stem durven te laten horen.”
Volgens het KIVC is het belangrijk om los van cijfers, te kijken naar wat er leeft in de praktijk. Ze pleiten voor bredere mentale ondersteuning, niet alleen binnen de hulpverlening, maar ook op de werkvloer.
“Een vertrouwenspersoon of laagdrempelige ondersteuning kan al veel betekenen voor vrouwen die zich nergens veilig voelen.”
Zonder harde data blijft het vooralsnog bij signalen en indrukken. Toch vinden veel professionals dat die niet genegeerd mogen worden.
Vrouwenmishandeling is geen privéprobleem, maar een maatschappelijke kwestie die ook in Suriname om meer aandacht en betrokkenheid vraagt.
