INGEZONDEN- Vandaag werden wij wederom geconfronteerd met zeer slecht nieuws: iemand die besluit om uit het leven te stappen.
De afgelopen dagen hebben wij in Suriname een aantal zelfmoordgevallen gehad. En hoewel dit fenomeen de samenleving bezighoudt, worden er onvoldoende acties ondernomen.
Vanwege de recente trend, lijkt het mij goed om dit probleem wederom onder de aandacht van de gemeenschap, maatschappelijke organisaties en de regering te brengen om erger te voorkomen. Een nationale discussie moet opgang komen. Vervolgens zal gewerkt moeten worden aan een nationaal preventieplan.
Wij vinden het erg, maar echt praten over zelfmoord is nog steeds een taboe. Dit terwijl zelfmoord behoort tot een van de belangrijkste doodsoorzaken in Suriname, vooral onder mannen van Hindoestaanse afkomst.
Het aantal zelfmoorden in Suriname ligt jaarlijks tussen 130 – 160. Het lijken geen grote aantallen, maar het gaat wel om een land met nauwelijks 600.000 inwoners.
Hoewel wij er niet over durven te praten, althans in het openbaar, maar opmerkelijk is wel dat voornamelijk Surinamers van Hindoestaanse afkomst zelfmoord plegen.
In maar liefst 70% van de gevallen gaat het om zelfmoord onder Hindoestanen tussen 35 en 37 jaar en voor een groot deel zijn het ook mannen.
Oorzaken voor het grote aantal zelfmoorden zijn vaak te vinden in de relationele sfeer. Een ander probleem, is de manier van opvoeden. “Mannen mogen niet huilen!” Dat is het algemene beeld. “Mannen zijn stoer en lossen hun zaakjes zelf wel op.”
Het is zonde dat dit gebeurt. Als de man zou durven praten, kan zeker 80% van de problemen opgelost worden, met of zonder psychische hulp.
S. Biharie
Publicatie van ingezonden stukken houdt niet in dat de redactie het eens is met de inhoud. Wenst ook u een ingezonden stuk te publiceren? Mail dit naar [email protected]
