Het lijkt een simpele vraag, maar de antwoorden zijn vaak ongemakkelijk en uiteenlopend: wanneer word je in Nederland niet langer gezien als iemand “van daar”, maar gewoon als Nederlander?
Ida Thornhill, lerares en lifestyledeskundige, woont in Paramaribo maar volgt de Nederlandse samenleving met grote aandacht.
Ze noemt het voorbeeld van presentatrice Eva Jinek. “We vergeten soms dat zij een eerste generatie immigrant is.
Ze is geboren in de Verenigde Staten, is van Tsjechische afkomst en verhuisde als kind naar Nederland. Toch wordt ze door bijna niemand als ‘buitenlander’ gezien.”
Volgens Ida komt dat door haar ‘accentloze’ Nederlands en haar uiterlijk dat past binnen het stereotype beeld van ‘de Nederlander’: wit, blond, Europees.
Dat roept de vraag op: waar ligt die grens dan? “Zou een blonde vrouw met blauwe ogen die al decennia in Suriname woont ooit vanzelfsprekend als Surinamer worden gezien? Ook dan zullen mensen blijven vragen waar je ‘vandaan komt’.”
Voor Surinamers in Nederland geldt iets soortgelijks. Ondanks sterke integratie, vaak uitstekende beheersing van de Nederlandse taal en vaak meerdere generaties aanwezigheid, blijft de erkenning als volwaardige Nederlander niet vanzelfsprekend.
“Van de vier grote niet-westerse groepen – Turken, Marokkanen, Surinamers en Antillianen – doen Surinamers het economisch het beste,” zegt Ida op basis van CBS-cijfers. “Toch worden ze niet altijd als ‘één van hen’ gezien.”
Volgens een analyse van GFC Nieuws is het menselijk om ergens bij te willen horen. Maar wat bepaalt uiteindelijk of je er écht bij hoort?
Is een Nederlands paspoort genoeg? Voor sommigen wel. Voor anderen blijft huidskleur, accent en gedrag een rol spelen.
Toch wil Ida de discussie nuanceren. “Het is helemaal niet nodig om als Nederlander gezien te worden als je uit Suriname komt.
Nederland is in de basis een tolerant land. Gezien worden als ‘één van hen’ is geen vereiste. Het draait om respect. En daarvoor hoef je niet op te gaan in de meerderheid.”
