Het bericht dat een 37-jarige man terechtstaat voor het misbruiken van een volledig afhankelijke vrouw in een ziekenhuis in Paramaribo is niet alleen schokkend, maar confronteert ons met een pijnlijke realiteit.
Waar zijn we nog veilig als zelfs een ziekenhuis – een plek voor genezing, bescherming en zorg – niet gevrijwaard blijkt van dergelijk gruwelijk misbruik?
Volgens het Openbaar Ministerie drong de verdachte op 6 maart 2025 zonder toestemming het ziekenhuis binnen en koos zijn slachtoffer doelbewust vanwege haar totale weerloosheid.
Een bedlegerige vrouw, lichamelijk en geestelijk beperkt, gefixeerd aan haar bed, in een zaal waar ze verondersteld werd te kunnen herstellen.
De daad vond niet plaats in een donker steegje of afgelegen plek, maar in het hart van een zorginstelling, omringd door medisch personeel.
Fundamentele vragen
Hoe kon iemand zonder medische reden ongehinderd toegang krijgen tot een vrouwenafdeling?
Waren er geen strikte toegangscontroles, beveiligers of gesloten deuren op de afdeling?
Zijn de protocollen sindsdien aangescherpt om herhaling te voorkomen?
De morele verontwaardiging is terecht, maar een incident van deze aard vraagt om meer dan emotie – het vraagt om structurele hervormingen en strengere wetgeving. UMA Legal Aid & Marketing pleit voor:
Verhoging van strafmaxima bij dit geweld tegen volledig afhankelijke personen zoals ziekenhuispatiënten, bewoners van zorginstellingen en mensen met ernstige beperkingen), zodat deze daden worden erkend als misdrijven van de zwaarste categorie.
Verplichte beveiligingsprotocollen in zorginstellingen, waaronder cameratoezicht, 24/7 toegangscontrole en noodsignalen in patiëntenkamers.
Criminele aansprakelijkheid van instellingen wanneer bewezen wordt dat nalatigheid in beveiliging direct heeft bijgedragen aan het mogelijk maken van een dergelijk misdrijf.
Verplichte rapportage en inspectie na elk incident van seksueel geweld binnen zorginstellingen, om transparantie en verbeteringen af te dwingen.
Als samenleving moeten wij ons realiseren dat de weerlozen onder ons – bedlegerige patiënten, ouderen, kinderen – nooit volledig voor zichzelf kunnen opkomen.
Het is onze plicht om wettelijke waarborgen te creëren die hen beschermen, juist in de ruimtes die bedoeld zijn als veilige havens.
Zolang er geen zekerheid is dat ziekenhuizen, verpleeghuizen en andere zorginstellingen waterdichte veiligheidsprotocollen hanteren, kunnen we niet spreken van een veilig zorgsysteem.
Het recht op veiligheid stopt niet bij de ziekenhuisdeur. Het begint daar.
UMA Legal Aid & Marketing
Maatschappelijk betrokken. Juridisch daadkrachtig. Voor een rechtvaardig Suriname.
