Tijdens het staatsbezoek van koning Willem-Alexander viel één ding meteen op: de overvloed aan groot klinkende termen die enkele Surinaamse politici van de NDP graag gebruiken, woorden als gelijkwaardigheid, wederzijds respect en duurzame samenwerking.
Het zijn mooie begrippen, geschikt voor toespraken en protocollaire momenten. Maar wie kijkt naar de inhoudelijke onderbouwing, merkt al snel hoe vaag deze termen blijven.
Brede begrippen vormen geen basis
Vanuit economisch-diplomatiek perspectief is dat problematisch. Begrippen die zo breed en elastisch zijn dat iedereen ze anders kan uitleggen, vormen geen basis voor beleid of internationale samenwerking. Ze dienen vooral om te klinken alsof er visie is, zonder dat die visie echt wordt ingevuld.
Neem “gelijkwaardigheid”. In theorie verwijst dit naar partnerschap tussen landen, waarin beiden met respect voor elkaars belangen handelen. Maar in de praktijk wordt het begrip vaak gebruikt als reactie op een gevoeld historisch overwicht van Nederland.
Het blijft zelden duidelijk wat Suriname onder gelijkwaardigheid verstaat: is het economische onafhankelijkheid?
Is het even veel zeggenschap aan tafel? Is het het vermijden van paternalistische toon?
“Wederzijds respect” klinkt eveneens prachtig, maar vraagt om concrete gedragingen: transparantie, betrouwbare afspraken, voorspelbaar beleid en professionele omgangsvormen.
Zonder die componenten blijft het een hol woord dat kan worden opgeroepen wanneer het politiek goed uitkomt.
Wat is duurzame samenwerking?
En dan is er “duurzame samenwerking”. Een begrip dat in internationale economische diplomatie doorgaans verwijst naar langetermijnplannen, gezamenlijke investeringen, heldere verantwoordelijkheden en meetbare resultaten.
In het Surinaamse politieke taalgebruik wordt het echter vaak niet verder uitgewerkt dan een wens: samenwerken, maar zonder duidelijk te maken hoe, waarmee of onder welke voorwaarden.
Het punt is niet dat deze termen verkeerd zijn. Integendeel: ze vormen de basis van volwassen internationale relaties.
Het probleem is dat ze in Suriname te vaak worden uitgesproken zonder inhoud, als symbolen van status in plaats van instrumenten voor beleid.
Als Suriname werkelijk vooruit wil, moet er een nieuwe politieke cultuur ontstaan waarin niet alleen grote woorden worden gebruikt, maar waarin ook wordt uitgelegd wat die woorden betekenen en hoe ze worden uitgevoerd.
Want samenwerking wordt niet gebouwd op mooie termen, maar op duidelijke intenties en concreet handelen.
Johan Blomhof
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
