Zonder ambtenaren valt Suriname stil. Dat is geen mening, dat is een feit.
Leerkrachten die onze kinderen vormen, verpleegkundigen die levens redden, politieagenten die onze veiligheid bewaken — zij zijn het fundament waarop dit land draait.
Toch is juist deze groep al meer dan vijf jaar aan het wachten op iets basaals: erkenning en een menswaardig bestaan.
De harde realiteit
Vandaag de dag zijn veel ambtenaren gedwongen om twee of zelfs drie banen te hebben om rond te komen. Niet omdat ze ambitieus zijn, maar omdat hun salaris simpelweg onvoldoende is om te overleven.
Dat leidt tot uitputting, frustratie en uiteindelijk tot kwaliteitsverlies in onderwijs, zorg en veiligheid. Een leerkracht die ’s avonds nog moet bijverdienen, kan zich niet volledig voorbereiden op de klas van morgen.
Een verpleegkundige die structureel overwerkt is, maakt sneller fouten.
Een politieagent die zich zorgen maakt over huur en boodschappen, kan zijn werk niet met volledige focus doen.
Waar zijn de vakbonden gebleven?
Vroeger stonden vakbonden voorop in de strijd. Vandaag ervaren veel ambtenaren stilte. Geen duidelijke acties, geen zichtbare druk, geen tastbare resultaten. Dat voelt voor velen als verraad. Zonder sterke vakbonden staat de individuele ambtenaar machteloos tegenover de staat.
En de regering? Ook daar lijkt men vast te zitten.
Er wordt gesproken over lege staatskassen, moeilijke keuzes en internationale verplichtingen. Maar ondertussen groeit de kloof tussen beleid en werkelijkheid.
Een regering die haar ambtenaren structureel onderwaardeert, ondermijnt haar eigen functioneren.
Hoe verder? Wat moeten ambtenaren doen?
De situatie is uitzichtloos, maar niet hopeloos. Een paar harde waarheden en mogelijke stappen:
Eenheid is cruciaal
Verdeeldheid verzwakt. Ambtenaren – ongeacht sector – moeten samen optrekken. Onderwijs, zorg en veiligheid zijn geen losse eilanden.
Nieuwe vakbondskracht of hervorming
Als bestaande vakbonden falen, moet er druk komen: hervorming of nieuwe, onafhankelijke vertegenwoordiging.
Publieke bewustwording
De samenleving moet begrijpen dat dit geen “ambtenarenprobleem” is, maar een nationaal probleem.
Slecht onderwijs, zwakke zorg en onveiligheid raken iedereen.
Structurele oplossingen, geen kruimels
Geen incidentele toelages of tijdelijke lapmiddelen, maar:
eerlijke lonen
koopkrachtbescherming
duidelijke carrière- en waarderingsstructuren
Tot slot
Een land dat zijn ambtenaren laat verarmen, zaagt aan de poten van zijn eigen toekomst. Waardering is niet alleen applaus of mooie woorden, maar respect in beleid en salaris.
De vraag is dus niet of ambtenaren waardering verdienen, maar hoe lang Suriname het zich nog kan veroorloven om die waardering uit te stellen.
Guillermo Feller
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
