De uitspraken van president Jennifer Geerlings-Simons dat Suriname “nog niet ready” is voor visumvrij reizen naar Nederland, hebben opnieuw een fel debat aangewakkerd in de samenleving.
De reden die ze gaf — dat de zorg zou leeglopen — klinkt op het eerste gezicht logisch, maar draagt een pijnlijkere boodschap in zich: de overheid vertrouwt haar eigen volk niet.
Want als de vrijheid om te reizen wordt gezien als een bedreiging, wat zegt dat dan over de staat van het land zelf?
Vrijheid blokkeren omdat het systeem niet functioneert
Al meer dan twintig jaar worden Surinamers geconfronteerd met drempels, formulieren, mislukte visumaanvragen en strenge voorwaarden. Een generatie lang is vrij reizen eerder uitzondering dan recht geweest.
En nu, in 2025, wordt dat nog steeds verdedigd met het argument dat “de zorg anders leegloopt”.
Maar vertrek is nooit het probleem.
Vertrek is een symptoom.
Wanneer mensen het land verlaten omdat zorgsalarissen laag zijn, omdat perspectief ontbreekt of omdat de economische situatie onzeker is, dan is dat geen reden om deuren te sluiten.
Dat is een reden om het land te verbeteren.
Als vrijheid een risico wordt genoemd, gaat er iets fundamenteel mis
Een land dat bang is dat burgers vertrekken zodra ze vrij mogen reizen, geeft eigenlijk toe dat het hen weinig te bieden heeft.
Mensen verlaten geen land waarin ze gezien, gewaardeerd en fatsoenlijk beloond worden.
Het is alsof de ramen van een huis worden dichtgetimmerd omdat men bang is dat de bewoners naar buiten stappen — in plaats van dat het huis leefbaar wordt gemaakt.
“Suriname is niet ready”, maar wie precies?
Is het de bevolking die “niet ready” is?
Of de overheid?
Surinamers reizen niet om Suriname te ondermijnen.
Ze reizen omdat ze willen leren, groeien, familie bezoeken en werken aan een betere toekomst.
Het presenteren van reisvrijheid als dreiging is geen bescherming — het is een vorm van wantrouwen.
En dat wantrouwen komt niet uit het volk, maar uit de bestuurstop.
De ongemakkelijke waarheid
Mensen vertrekken omdat:
-
de lonen in cruciale sectoren niet leefbaar zijn
-
de koers voortdurend stijgt
-
professionals geen toekomstperspectief ervaren
-
stabiliteit ontbreekt
Door reisbeperkingen in stand te houden, wordt niet de oorzaak aangepakt, maar alleen de uitkomst beperkt.
En dat gebeurt al twintig jaar.
Een directe vraag aan de regering
Als de zorg werkelijk zou instorten wanneer reisvrijheid werkelijkheid wordt, dan is dat geen argument tegen visumvrijheid.
Dan is het een noodsignaal dat de zorg al jaren in crisis verkeert.
Waarom wordt dat niet benoemd?
Waarom krijgt de vrijheid van burgers de schuld van structurele problemen?
Wat een volwassen land wél zou doen
Een land met visie houdt zijn mensen niet binnen.
Het zorgt dat mensen uit vrije wil blijven.
Dat betekent:
-
investeren in leefbare lonen
-
creëren van toekomstperspectief
-
waardig beleid voor zorg en onderwijs
-
vertrouwen in mobiliteit, kennis en diaspora
Vrijheid is geen bedreiging voor een solide natie.
Het is een katalysator voor ontwikkeling.
Wanneer een land zijn eigen burgers behandelt alsof ze een risico vormen, dan is er iets mis met het beleid — niet met de mensen.
Misschien is Suriname inderdaad “nog niet ready”.
Maar niet voor visumvrij reizen.
Voor een nieuwe manier van denken.
Voor leiderschap dat vertrouwt in plaats van vreest.
En voor beleid dat de vrijheid van het volk niet ziet als gevaar, maar als sleutel tot groei.
Robby Tjauw-Foe
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
