De uitlatingen van Bronto Somohardjo over het optreden van het Openbaar Ministerie (OM) leggen een gevoelige kwestie bloot: de perceptie van ongelijke behandeling binnen het rechtssysteem.
Wanneer bij de ene ex-bewindsman wél om directe inverzekeringstelling wordt gevraagd en bij anderen niet, is het onvermijdelijk dat vragen rijzen. Niet alleen bij betrokkenen, maar ook bij de samenleving als geheel.
Gelijkheid voor de wet als fundament
Een van de kernprincipes van de rechtsstaat is dat iedereen gelijk is voor de wet. Zodra er – terecht of onterecht – de indruk ontstaat dat dit principe niet consequent wordt toegepast, raakt dat direct aan het vertrouwen in justitie.
De vergelijking die Somohardjo maakt met andere ex-bewindslieden, zoals Riad Nurmohamed en Gillmore Hoefdraad, is in dat opzicht niet onschuldig. Het gaat hier immers om publieke figuren, waarbij elke juridische stap onder een vergrootglas ligt.
Transparantie is geen luxe, maar noodzaak
Het OM opereert binnen een complex juridisch kader en beschikt over discretionaire bevoegdheden. Toch betekent dit niet dat beslissingen niet uitgelegd hoeven te worden.
Juist in gevoelige zaken, waarbij politieke figuren betrokken zijn, is transparantie essentieel. Niet om individuele zaken publiekelijk uit te procederen, maar om duidelijk te maken welke criteria en afwegingen worden gehanteerd.
Zonder die uitleg ontstaat ruimte voor speculatie: politieke beïnvloeding, selectieve vervolging of zelfs machtsmisbruik.
Of deze vermoedens gegrond zijn, is op dat moment bijna irrelevant – de schade aan het vertrouwen is dan al aangericht.
Rechtsgelijkheid versus context
Tegelijkertijd moet worden erkend dat geen enkele zaak identiek is. Juridische verschillen in feiten, bewijslast, vluchtgevaar of recidiverisico kunnen een andere benadering rechtvaardigen.
Het probleem is echter dat deze nuances zelden zichtbaar zijn voor het publiek. Wat overblijft, is een ogenschijnlijk willekeurig verschil in behandeling.
Hier ligt precies de uitdaging: hoe kan het OM enerzijds zorgvuldig en onafhankelijk opereren, en anderzijds voldoende openheid bieden om wantrouwen te voorkomen?
Politiek en justitie: een fragiele balans
Wanneer politici zich uitspreken over lopende of recente juridische procedures, ontstaat een spanningsveld. Enerzijds hebben zij het recht om vragen te stellen en misstanden aan de kaak te stellen.
Anderzijds bestaat het risico dat het vertrouwen in instituties verder wordt uitgehold door publieke twijfel te zaaien.
De uitspraken van Somohardjo zijn daarom tweesnijdend: ze kunnen bijdragen aan noodzakelijke transparantie, maar ook aan verdere polarisatie als ze niet worden onderbouwd of opgevolgd met feitelijke duidelijkheid.
Het grotere plaatje
De kern van het probleem ligt niet alleen in deze specifieke zaak, maar in een breder vraagstuk: hoe robuust is het vertrouwen in de Surinaamse rechtsstaat? Incidenten als deze fungeren als lakmoesproef.
Als burgers het gevoel krijgen dat recht selectief wordt toegepast, dan brokkelt de legitimiteit van het systeem langzaam af.
Het is daarom in het belang van zowel het OM als de politieke klasse om deze kwestie niet te laten sudderen, maar actief te adresseren met feiten, uitleg en waar nodig zelfreflectie.
Gelijke behandeling is niet alleen een juridisch principe, maar ook een maatschappelijke verwachting. Wanneer die verwachting wordt geschonden – of zelfs maar in twijfel wordt getrokken – is dat schadelijk voor het vertrouwen in de rechtsstaat.
Transparantie, consistentie en communicatie zijn daarom geen bijkomstigheden, maar essentiële pijlers van geloofwaardige rechtspraak.
D. Karamat-Ali
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
