In het district Saramacca leeft een hoogbejaarde man van boven de negentig jaar die dagelijks worstelt met intens verdriet.
De man verloor enkele jaren geleden zijn echtgenote, met wie hij sinds zijn tienerjaren samen was en meerdere kinderen kreeg.
Sinds haar overlijden is hij weduwnaar, maar het rouwproces lijkt hem niet gegund.
GFC Nieuws vernam via familieleden dat de man nog elke dag pijn voelt om het verlies van zijn echtgenote, die volgens zijn kleinkinderen alles voor hem deed.
“Zij was zijn maatje, zijn steun en toeverlaat,” vertellen zij. Af en toe laat de hoogbejaarde zijn emoties de vrije loop en huilt hij om het gemis.
Scheldpartijen en religieuze druk
Volgens de kleinkinderen krijgt de man dan te maken met harde reacties van een van zijn dochters. Zij zou hem uitschelden en beweren dat hij op basis van het geloof niet meer mag huilen om zijn overleden vrouw.
De emotionele druk heeft diepe sporen nagelaten. De weduwnaar zou tegen zijn kleinkinderen hebben gezegd dat hij zich niet meer gelukkig voelt en het leven voor hem zijn glans heeft verloren.
Wat zeggen geloven hierover
Geestelijken leggen aan GFC uit dat geen enkel groot geloof het rouwen om een overleden partner verbiedt. In het christendom wordt verdriet gezien als een menselijke emotie, zelfs Jezus weende bij een sterfgeval.
In de islam wordt rouw erkend, met de nadruk op geduld, maar huilen is toegestaan zolang het respectvol blijft. Ook binnen andere levensbeschouwingen wordt rouw beschouwd als een natuurlijk proces.
Psychologen wijzen erop dat het onderdrukken van verdriet, vooral bij ouderen, juist kan leiden tot eenzaamheid en somberheid.
Zij pleiten voor begrip, nabijheid en ruimte voor emoties, zeker bij mensen die bijna een heel leven lang met hun partner verbonden waren.
