De harde waarheid is dat veel huishoudens in Suriname zonder euro’s uit Nederland nauwelijks zouden overleven.
Hoe je het ook wendt of keert, die geldzendingen van familieleden houden de boel draaiende. Het is een realiteit die velen niet graag toegeven, maar ik zie het overal om me heen.
Ik ken zelf een familie die al meer dan 20 jaar afhankelijk is van die financiële hulp uit Nederland. Zonder die maandelijkse donaties zouden ze simpelweg niet kunnen rondkomen met wat ze hier verdienen.
Het is geen schande, want iedereen weet dat het leven in Suriname zwaar is. De salarissen dekken vaak niet eens de basisbehoeften, laat staan de extra kosten die steeds maar stijgen.
Wat me opvalt, is dat veel mensen er liever niet over praten. Ze schamen zich ervoor om toe te geven dat ze grotendeels afhankelijk zijn van familieleden die hard werken in Nederland.
Maar ik ken tal van gevallen waarin die hulp letterlijk het verschil maakt tussen eten op tafel hebben of honger lijden.
Zelf heb ik ook meegemaakt hoe sommige families reageren als de geldzendingen stoppen. Ineens wordt het contact met diezelfde familie verbroken. Het lijkt alsof de relatie puur afhankelijk was van die financiële steun.
Dat is pijnlijk om te zien en roept vragen op over hoe we elkaar zien binnen families.
Hoewel het begrijpelijk is dat mensen in moeilijke situaties hulp vragen, is het belangrijk dat we als samenleving nadenken over hoe we minder afhankelijk kunnen worden van deze geldstromen.
Uiteindelijk moeten we streven naar een Suriname waar iedereen in staat is zelfstandig een waardig leven op te bouwen. Maar tot die tijd blijven de euro’s uit Nederland voor velen een levenslijn.
