OPINIE- Als Surinamer met de Nederlandse nationaliteit voel ik me genoodzaakt om mijn gedachten te delen over de privileges die wij genieten.
In figuurlijke zin zouden wij op onze blote knieën God mogen danken voor ons Nederlandse paspoort. Dit biedt ons toegang tot een wereld van mogelijkheden die voor velen in Suriname onbereikbaar blijven.
Onze unieke positie is niet vanzelfsprekend. We danken deze aan de historische banden tussen Suriname en Nederland, banden die ons de voordelen geven die vele anderen alleen maar kunnen dromen.
Onbeperkte toegang tot Europa, het recht om te werken, te studeren en te leven in de meest welvarende landen ter wereld – deze voorrechten worden door ons vaak als vanzelfsprekend gezien.
Wat me raakt, is dat veel Surinaamse Nederlanders zware kritiek uiten op Nederland, zonder te beseffen hoe bevoorrecht ze zijn.
Terwijl wij hier in vrijheid leven en werken, zitten onze soortgenoten in Suriname vast in een systeem dat hen nauwelijks de kans geeft om vooruit te komen.
Zij zouden er alles voor over hebben om naar Europa te mogen verhuizen, om een betere toekomst voor zichzelf en hun kinderen te verzekeren.
Het doet me pijn dat keihard werkende EBS-arbeiders in Suriname moeten overleven van maximaal 9000 SRD per maand, wat met de koers in juni neerkomt op niet meer dan 300 euro.
Dit is schrijnend als je bedenkt dat een installateur elektra in Nederland een gemiddeld bruto uurtarief van 40 euro exclusief BTW hanteert. De ongelijkheid is duidelijk en schrijnend.
Surinaamse Nederlanders moeten zich bewust zijn van hun bevoorrechte positie.
In plaats van Nederland af te kraken, zouden we onze stem moeten gebruiken om de situatie van onze familie en vrienden in Suriname onder de aandacht te brengen en waar mogelijk te verbeteren.
