OPINIE- In Suriname genieten regeringsleden van een opvallend soepele omgang met de pers, een situatie die de deur openzet voor ongestrafte misstanden en gebrek aan verantwoordelijkheid.
De pers, traditioneel de waakhond van de democratie, lijkt in Suriname haar scherpe tanden al tientallen jaren te hebben verloren en presenteert zich eerder als een tam huisdier dan als een kritische volger van de politieke elite.
In landen als Nederland wordt van politici verwacht dat ze de eer aan zichzelf houden bij wanprestaties. In Suriname is het tegendeel waar; politieke figuren lijken moeiteloos weg te komen met fraude en grove blunders.
Deze cultuur van onaantastbaarheid wordt versterkt door een pers die niet doorvraagt, niet diep graaft en niet de vinger op de zere plek legt.
Malversaties en illegale activiteiten flakkeren kortstondig op in de media, om daarna snel te verdwijnen in de schaduw van de volgende nieuwsflits. Dit is geen gezond journalistiek klimaat en al helemaal geen stevige basis voor een democratische samenleving.
Deze lakse houding van de pers draagt bij aan een klimaat waarin politici zich niet gehouden voelen aan een hoge standaard van integriteit en verantwoordelijkheid.
Het is tijd dat de Surinaamse pers haar rol heroverweegt en zichzelf opnieuw positioneert als een kritische, onafhankelijke kracht. Alleen zo kan de pers bijdragen aan het ter verantwoording roepen van politici en het bevorderen van een transparante, rechtvaardige samenleving.
Laat de pers geen passieve toeschouwer meer zijn, maar een actieve speler die politici scherp houdt en de macht blijft controleren. Dat is geen makkelijke taak, maar wel een noodzakelijke voor de gezondheid en de toekomst van onze democratie.
