Ik zie het steeds vaker. Surinaamse Nederlanders die al tientallen jaren niet in ons land zijn geweest, maar precies denken te weten hoe wij hier onze zaken moeten regelen.
Vanuit hun comfortabele leven in Nederland komen ze online vertellen hoe Suriname ‘beter’ kan.
Alsof ze de wijsheid in pacht hebben. Alsof wij hier dom zijn. Alsof wij niet zelf weten wat er aan de hand is.
Tuurlijk, niet allemaal zijn zo. Maar de groep die het wél doet, groeit. Ze denken dat alleen omdat ze in een ontwikkeld land wonen, ze beter begrijpen hoe het hier moet.
Maar Suriname is geen Nederland. Wat daar werkt, werkt hier niet zomaar. Onze maatschappij is anders. Onze problemen vragen om out of the box denken, niet om kant-en-klare oplossingen uit een Westers handboek.
Wie hier woont, weet wat het is om elke dag te vechten. Tegen een slechte economie, tegen politieke onzekerheid, tegen gebrekkige voorzieningen.
Wij hebben geen luxe vangnet, geen overheid die alles voor ons opvangt. Hier moet je zelf uitzoeken hoe je het redt.
En dan komen ze, die Surinaamse Nederlanders die hier al twintig, dertig jaar niet meer zijn geweest, en gaan ons vertellen hoe het moet.
Vanuit hun veilige huis, zonder te voelen wat wij voelen, zonder te ervaren hoe het echt is.
Maar wie hier woont, weet hoe zwaar het is. En wij laten ons echt niet zomaar vertellen hoe we moeten leven door mensen die Suriname alleen nog van vakantie kennen.
