De situatie van Surinaamse studenten in Cuba legt een pijnlijk probleem bloot dat al jaren onder de oppervlakte speelt: gebrekkige structurele ondersteuning van studenten in het buitenland.
Terwijl de economische omstandigheden op het eiland verslechteren en de kosten stijgen, zijn studenten grotendeels op zichzelf aangewezen.
Dat zij ondanks alles hun studie willen voortzetten, getuigt van doorzettingsvermogen. Maar het roept ook een ongemakkelijke vraag op: waarom moeten zij dit onder zulke omstandigheden doen?
Reactief in plaats van proactief
Uit overleg tussen het Ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur en het Ministerie van Buitenlandse Zaken en Internationale Samenwerking blijkt dat studenten vooral behoefte hebben aan praktische en financiële ondersteuning.
Toch lijkt de reactie van de overheid opnieuw reactief. Pas wanneer de problemen zich opstapelen en zichtbaar worden, komt er beweging.
Het sturen van hulpgoederen en het bespreken van betalingsachterstanden zijn noodzakelijke stappen, maar geen structurele oplossingen.
Structurele betalingsproblemen
Een van de grootste knelpunten is de vertraging in financiële ondersteuning. Volgens Melvin Bouva zijn deze problemen inmiddels aangekaart bij het ministerie van Financiën.
Maar dit is geen nieuw probleem. Studenten in het buitenland klagen al jaren over onregelmatige betalingen. Het feit dat dit nog steeds speelt, wijst op een structureel falen in planning en uitvoering.
Voor studenten betekent dit onzekerheid over basisbehoeften zoals huisvesting, voeding en studiemateriaal – zaken die essentieel zijn voor hun functioneren.
Beperkte keuzes voor studenten
Dat het merendeel van de studenten ervoor kiest om in Cuba te blijven, is veelzeggend. Niet omdat de omstandigheden ideaal zijn, maar omdat terugkeer naar Suriname vaak geen reëel alternatief is.
De beperkte beschikbaarheid van studierichtingen en het verschil in opleidingsfasen maken het moeilijk om studies lokaal voort te zetten. Studenten zitten als het ware vast: blijven onder moeilijke omstandigheden of terugkeren zonder perspectief.
Gebrek aan langetermijnvisie
De kern van het probleem ligt in het ontbreken van een duidelijke langetermijnstrategie voor studenten in het buitenland. Het beleid lijkt versnipperd en onvoldoende afgestemd op de realiteit waarin deze studenten zich bevinden.
Dat er nu gewerkt wordt aan noodhulp en tijdelijke oplossingen is begrijpelijk, maar zonder structurele hervormingen zal dit probleem zich blijven herhalen.
Investeren in mensen is investeren in de toekomst
Studenten in het buitenland vertegenwoordigen de toekomstige professionals van Suriname. Hun opleiding is geen kostenpost, maar een investering.
Wanneer zij tijdens hun studie moeten worstelen om rond te komen, gaat dat ten koste van hun prestaties en welzijn. Uiteindelijk betaalt het land daar zelf de prijs voor.
Tijd voor verantwoordelijkheid en daadkracht
De situatie vraagt om meer dan ad-hocoplossingen. Er is behoefte aan een betrouwbaar systeem van financiële ondersteuning, duidelijke communicatie en betere begeleiding.
De vraag is niet of de overheid iets moet doen, maar hoe snel en hoe structureel. Want zolang studenten afhankelijk blijven van incidentele hulp en vertraagde betalingen, blijft hun toekomst – en daarmee die van Suriname – onzeker.
S. Codogan
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
