De recente onthullingen rondom het ministerie van Financiën onder leiding van Ganpat zorgen voor groeiende verontwaardiging in Suriname.
Volgens bronnen zijn de zogenoemde Monikartas massaal uitgegeven waarbij de helft van de bevolking een kaart ontving, maar enkel VHP-leden hun geld daadwerkelijk hebben ontvangen.
Dit roept vragen op over willekeur, transparantie en de bestemming van de miljoenen die spoorloos verdwenen lijken.
Wat de zaak nog gevoeliger maakt, is het uitblijven van harde maatregelen. Burgers vragen zich af waarom er geen onderzoeken zijn afgerond en waarom verantwoordelijken nog steeds vrij rondlopen.
Waar tijdens de VHP-regering figuren als Van Trikt en Hoefdraad snel werden opgespoord en berecht, lijkt nu een afwachtende houding de overhand te hebben.
Is dit bewuste vergevingsgezindheid of een gebrek aan daadkracht binnen de huidige NDP-regering?
Daarbovenop komt de opmerkelijke kwestie van een kapster, verbonden aan de vrouw van een gewezen minister, die met een diplomatiek paspoort zou reizen.
Dit ongebruikelijke privilege onderstreept volgens critici het gebrek aan controle en de vriendjespolitiek die nog steeds in de Surinaamse bestuurscultuur verweven lijkt.
Het voedt de perceptie dat niet iedereen gelijk is voor de wet en dat machtige connecties deuren openen die voor gewone burgers gesloten blijven.
President Santokhi wordt ook genoemd in de kritiek. Velen vinden dat hij Suriname niet had moeten verlaten zolang de onderzoeken naar de financiële misstanden niet waren afgerond.
Het idee dat leiders zich aan hun verantwoordelijkheid kunnen onttrekken door naar het buitenland te vertrekken stuit op groeiend onbegrip en woede.
Burgers verlangen juist daadkracht en transparantie, in plaats van politieke spelletjes en stilte.
De hoop van velen rust nu op president Simons, die volgens critici snel en kordaat moet optreden. Het vervangen van de procureur-generaal en andere topfiguren die te dicht bij de vorige machthebbers staan, wordt daarbij als essentieel gezien.
Alleen door harde maatregelen te nemen kan het vertrouwen van de bevolking hersteld worden. De tijd van vergeven en vergeten lijkt voorbij: Suriname roept om gerechtigheid en echte verandering.
C.D.
