De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet.
De uitlatingen van Anita Yorks over de VHP zijn niets anders dan holle frasen en een rookgordijn.
Yorks beweert dat de VHP plotseling opkomt voor rechtsbescherming en gelijke behandeling, terwijl volgens haar die waarden tijdens de regeerperiode van president Santokhi zouden zijn vertrapt. Wat een zielig verhaal, alsof zij vergeten is waar de échte onderdrukking en misleiding vandaan kwamen/komen.
De NDP heeft een traditie van vernietiging, wanbeleid en corruptie. Daarentegen staat de VHP al decennialang voor democratie, goed bestuur, mensenrechten en sociale rechtvaardigheid.
De VHP is een brede nationale partij met een sociaal- liberale ideologie. Historisch gezien heeft de partij zich altijd ingezet voor de belangen van de Surinaamse gemeenschap.
De partij streeft naar een inclusieve samenleving en wil ze de belangen van alle Surinamers behartigen. De VHP is en blijft een partij die vooruitdenkt en die zich inzet voor een rechtvaardige en inclusieve samenleving.
Yorks benadrukt dat tijdens de regeerperiode van president Santokhi, heeft het volk immers aan den lijve ervaren dat juist die waarden toen met voeten werden getreden.
In plaats van bescherming, kregen burgers verhogingen van BTW en accijnzen over zich heen, terwijl de prijzen van eerste levensbehoeften de pan uitrezen. Wat een zielig verhaal van Yorks.
Dat Santokhi moeilijke keuzes moest maken, staat buiten kijf. Maar zelfs in zware omstandigheden nam hij verantwoordelijkheid.
Op 31 januari 2023 lanceerde hij een Sociaal Programma waarmee huishoudens met een gezinsinkomen van minder dan SRD 6.000 een koopkrachtversterking van SRD 1.800 per maand ontvangen.
Verder zijn er verhogingen gekomen van de AOV van SRD 1.750 naar SRD 2.250, kinderbijslag is ook verhoogd en financiële bijstand voor mensen met een beperking naar SRD 2.750. Studenten boven de 18 jaar krijgen een toelage van SRD 1.000.
Oud-president Santokhi werkte vastberaden aan een inclusieve samenleving waarin niemand buitengesloten mocht worden en ieder de kans kreeg op een volwaardig bestaan.
Het waren geen loze beloftes, maar tastbare maatregelen om kwetsbare groepen te ondersteunen. Regering Santokhi zou onverminderd het pad van herstel en duurzame opbouw van ons geliefd land blijven volgen.
Onder de NDP daarentegen zakte Suriname telkens weg in economische chaos. Denk aan de SPSB-roof, de verdwenen 100 miljoen US dollar bij de Centrale Bank, en de schuldenberg van bijna 4 miljard dollar tegen exorbitante rentes van 9,25 en 13 procent.
Het was een beleid dat Suriname naar de rand van faillissement bracht. Dankzij het prudent beleid van regering Santokhi zijn we uit het dal gekropen.
En nu? President Simons heeft de kans om te bewijzen dat zij het beter kan doen.
Laat zij dan de BTW, accijnzen en de government take op brandstof terugdraaien.
Laat zij de koers verlagen naar SRD 7,52 en de basisgoederen betaalbaar maken.
Laat president Simons weer subsidies geven aan de nutsbedrijven waardoor de tarieven omlaag kunnen gaan.
Heeft ze die durf? Of blijft het bij lege beloftes, zoals de poppenkast rond de benoemingsresolutie van Satish Chandai al liet zien?
In het parlement vroeg president Simons zich af of zij de omstreden benoemingsresolutie had getekend? Wist ze niet wat ze had getekend? Later besefte ze dat die resolutie corruptie gevoelig was dus ze moest het corrigeren.
Idris Naipal
