Volgens VHP-parlementariër Cedric van Samson heeft de NDP na haar verkiezingsnederlaag in 2020 fors geïnvesteerd in media om de publieke opinie te beïnvloeden, vooral tegen de VHP.
Hij wijst naar de oprichting van meerdere zenders als bewijs van een “mediaspel.” Maar als we eerlijk zijn, doet de VHP precies hetzelfde. Politieke partijen gebruiken al jaren media als verlengstuk van hun campagnes.
De kritiek van Van Samson voelt als het roepen van een pot naar een ketel. Het is algemeen bekend dat media in Suriname zelden neutraal zijn.
Luister bijvoorbeeld naar Radio Rapar en andere zenders gelieerd aan de VHP. Wat hoor je daar? Propaganda die uitsluitend in het voordeel van de partij spreekt.
Is dat zoveel anders dan wat de NDP doet? Politieke partijen spelen het spel al decennia volgens dezelfde regels: de media gebruiken om hun verhaal te pushen en de tegenstander zwart te maken.
Het idee dat de NDP concepten overneemt van de VHP en vice versa, is niets nieuws. Beide partijen lenen constant ideeën en strategieën van elkaar.
Dat is niet per se slecht; innovatie komt vaak voort uit het verbeteren van bestaande plannen. Maar het wijzen naar elkaar alsof de ene partij moreel superieur is, is ronduit hypocriet.
In plaats van elkaar te bekritiseren over wie het meest met de media speelt, zouden onze politieke leiders moeten focussen op wat echt belangrijk is: het aanpakken van de uitdagingen waarmee Suriname kampt.
Het land heeft behoefte aan leiderschap dat zich richt op oplossingen, niet op politieke onenigheid en mediagevechten.
Laten we niet vergeten dat elke politicus een verantwoordelijkheid heeft om het publieke vertrouwen niet te misbruiken. Media mogen geen propagandamachine zijn, maar een platform voor objectieve informatie en debat.
Politici zoals Van Samson zouden er goed aan doen om dit te bevorderen, in plaats van bij te dragen aan de polarisatie.
K. Felanti
