Waar feestdagen bedoeld zijn om saamhorigheid te vieren, klinkt er in Suriname steeds vaker kritiek op de groeiende lijst van nationale vrije dagen voor afzonderlijke bevolkingsgroepen.
Sommige mensen vinden het belachelijk, verwarrend én verdeeld.
In plaats van een gevoel van eenheid te versterken zorgen de vele etnisch gerichte vrije dagen juist voor meer scheiding, zo blijkt uit talloze gesprekken die GFC Nieuws heeft gevoerd en anekdotes.
Het idee dat elke bevolkingsgroep, of het nu gaat om Hindostanen, Marrons, Javanen, Chinezen, Creolen, Inheemsen, Boeroe’s of Libanezen, een eigen officiële feestdag nodig heeft, wordt niet door iedereen omarmd.
Verscheidene inwoners stellen dat het invoeren van al deze aparte dagen een averechts effect heeft op de nationale integratie.
“Waarom hebben we niet gewoon één gezamenlijke dag waarop we álle culturen vieren?” vraagt een tegenstander zich af.
“Al die losse feestdagen versterken juist de verschillen. Suriname is één land, maar dit systeem maakt ons alleen maar bewuster van wat ons scheidt.”
Ook het erkennen van Javaans of Chinees nieuwjaar als nationale vrije dag roept discussie op.
“Er is maar één nieuwjaar in Suriname en dat is op 1 januari,” klinkt het onder critici.
Volgens hen zorgt de erkenning van meerdere ‘eigen Nieuwjaren’ voor verwarring en belemmert het de vorming van een gedeelde Surinaamse identiteit.
Integratie betekent naar zeggen van tegenstanders niet dat verschillen verdwijnen, maar wel dat mensen zich thuis voelen in één samenleving.
Te veel aparte dagen maken het volgens critici juist moeilijker om dat gezamenlijke gevoel te laten groeien.
