Tijdens mijn periode in Nederland wist ik één ding zeker: ik zou terugkeren naar Suriname.
Mijn familie woont hier, mijn roots liggen hier, en ik zag mijn verblijf in Nederland altijd als tijdelijk.
Maar hoe langer ik daar woonde, hoe duidelijker het werd dat anderen met Surinaamse afkomst het anders zagen, vooral zodra ze kinderen kregen.
Velen van hen houden van Suriname. Ze willen graag terug. Maar zodra ze naar hun kinderen kijken, twijfelen ze. Want ze vragen zich af: wat kunnen jongeren hier eigenlijk doen?
Eerlijk gezegd stel ik mezelf die vraag ook steeds vaker. Suriname is prachtig, ja. Maar als je jong bent en geen fan bent van cafés, feesten of restaurants, dan is er weinig over.
Wat doe je op een doordeweekse avond na zes uur? Netflixen, thuiszitten of rondhangen bij een pompstation? Veel opties zijn er niet.
Suriname mist een breed scala aan vrijetijdsvoorzieningen die in westerse landen heel normaal zijn.
Denk aan indoor speelhallen voor jongeren en kinderen, klimhallen en moderne sportarena’s, professionele bowlingbanen met entertainment en goed georganiseerde festivals met grote artiesten en culturele thema’s (en nee, daarmee bedoel ik niet een ordinair festival in het Flamboyant Park).
Ook ontbreken openbare speeltuinen die veilig en onderhouden zijn, toegankelijke musea en science centers gericht op jongeren, gamehallen en esports-centra, jeugdclubs en buurthuizen met doordachte activiteitenprogramma’s, én dierentuinen of aquaria van internationale standaard.
We missen simpelweg variatie. Waar is dat park waar je gewoon even kunt ontspannen zonder overal vuil en gevaar voor je eigen leven tegen te komen?
En nee, naar het binnenland gaan voor de natuur is geen realistische optie, dat is totaal niet toegankelijk en zeker niet iets wat je ‘even snel na het werk’ doet.
Ik hou van Suriname. Maar ik begrijp de diaspora- gezinnen die zeggen: het is hier te saai voor jongeren. Want soms, helaas, hebben ze gewoon gelijk.
