Nederland wil maatregelen nemen om incidenten met zogenoemde risicohonden terug te dringen.
Onderdeel daarvan is een verplichte cursus voor eigenaren van bepaalde hondenrassen, waarbij zij leren hoe zij hun hond verantwoord moeten houden en onder controle kunnen houden.
Op sociale media zag ik vervolgens de suggestie dat een dergelijke aanpak ook in Suriname zou moeten worden ingevoerd.
Op papier klinkt dat verstandig. In de praktijk vraag ik mij echter af hoeveel het hier werkelijk zou oplossen.
In Nederland loopt het baasje mee
De situatie in Nederland verschilt namelijk behoorlijk van die in Suriname. Nederlandse hondenbezitters laten hun dieren doorgaans zelf uit.
Wanneer een hond tijdens zo’n wandeling agressief reageert of plotseling een bedreigende situatie veroorzaakt, staat het baasje er meestal naast.
Dat betekent uiteraard niet dat een cursus een incident automatisch kan voorkomen.
Een hond blijft een dier en zelfs een goed getrainde eigenaar kan in een onverwachte situatie de controle verliezen. Maar de eigenaar is in ieder geval aanwezig en kan proberen in te grijpen.
In Suriname staat het hek centraal
In Suriname ligt het probleem vaak ergens anders. Honden lopen regelmatig vanuit een erf de straat op omdat een hek niet goed gesloten is, een poort openstaat of een omheining tekortschiet.
Het baasje hoeft dan helemaal niet in de buurt te zijn wanneer een voorbijganger wordt aangevallen of achtervolgd.
Daarom geloof ik niet dat een verplichte cursus voor hondenbezitters hier op zichzelf veel verschil zou maken.
Natuurlijk kan betere kennis over gedrag, opvoeding en verantwoordelijkheid nuttig zijn. Maar als het dier vervolgens onbeheerd de straat op kan, schiet je met alleen een cursus weinig op.
Misschien moeten wij in Suriname daarom eerst zorgen dat honden niet zomaar van het erf de openbare weg op kunnen. Dáár ligt volgens mij een belangrijk deel van het probleem.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
