Tijdens mijn verblijf in Nederland valt het me vaak op hoe medelijden de gesprekken kleurt als het over familie en vrienden in Suriname gaat.
Op feesten en bijeenkomsten hoor ik termen als “triest,” “zielig” en “treurig” wanneer men praat over de leefsituatie van mensen in Suriname.
Sommigen lijken te denken dat een groot deel van de bevolking hier letterlijk honger lijdt door armoede. Het is een beeld dat ik vaak moet corrigeren.
Gelukkig is de realiteit minder schrijnend dan velen denken. In de meeste gevallen kan men in Suriname altijd wel ergens een bordje eten krijgen. Hongersnood is hier geen wijdverspreid probleem.
Natuurlijk zijn er serieuze financiële problemen en veel mensen hebben moeite om rond te komen, maar dat betekent niet dat iedereen in bittere ellende leeft.
Sterker nog, wat me keer op keer verbaast, is hoe mensen in Suriname ondanks deze tegenslagen toch het beste uit het leven halen.
Ik ken mensen die met een karig maandloon rondkomen en zich toch gelukkig voelen. Dat is bewonderenswaardig en een belangrijke les: geluk wordt niet bepaald door geld alleen.
Het idee dat armoede automatisch tot ongeluk leidt, is misschien wel een misvatting. Hoewel ik er persoonlijk anders over denk.
In Suriname heerst een cultuur van delen, van gemeenschap en van genieten van wat er wél is. Dit geeft een kracht die sommigen in Nederland misschien vergeten zijn in hun drukke, materiële levens.
Dus, medelijden? Nee. Respect en bewondering, dat is wel wat velen hier verdienen.
Foto ter illustratie.
