Het Surinaams voetbalelftal is de laatste jaren volop in beweging. Onder leiding van Stanley Menzo, de voormalig doelman van Ajax, heeft Natio grote stappen gezet.
Een van zijn belangrijkste zetten: het actief aantrekken van spelers uit de diaspora.
Dankzij een versnelde procedure kunnen zij sneller de Surinaamse nationaliteit krijgen en uitkomen voor het nationale elftal.
Sportief werpt dat z’n vruchten af, maar bij het publiek roept het ook vragen op.
De discussie laaide opnieuw op na een interview van Hans Kraay Jr. met Richonell Margaret, aanvaller van RKC Waalwijk.
De 24-jarige speler die zich heeft aangesloten bij Natio, vertelde eerlijk dat hij nog nooit in Suriname is geweest.
Dat fragment werd massaal gedeeld en bekeken, en riep felle reacties op.
GFC Nieuws bekeek honderden reacties op sociale media. Wat opvalt: het sentiment is duidelijk verdeeld.
Veel mensen tonen begrip en zien het als een kans voor Suriname. Volgens hen hoef je er niet gewoond te hebben om een sterke band of affiniteit te voelen.
Ze wijzen erop dat veel Surinaamse families in Nederland het zich niet konden veroorloven hun kinderen mee te nemen op vakantie naar het moederland.
“Bekijk de ticketprijzen, begrijp de situatie,” zeggen ze. Voor deze groep is afkomst en de wil om te spelen voor Suriname genoeg.
Aan de andere kant groeit ook de kritiek. Sommige Surinamers vinden het moeilijk te verteren dat spelers zonder enige emotionele of culturele band met het land ineens het nationale shirt dragen.
Ze stellen dat het voelt alsof Suriname alleen goed genoeg is voor spelers als er iets te halen valt. Lokaal talent zou hierdoor naar de achtergrond verdwijnen.
Margaret is zeker niet de enige met een relatief zwakke binding. Toch lijkt zijn openheid – dat hij Suriname alleen van naam kent – het debat nieuw leven in te blazen.
De centrale vraag blijft rondzingen: telt afkomst alleen, of moet je ook echt iets met Suriname hebben om Natio te mogen zijn?
