OPINIE- Het wordt steeds duidelijker dat een aanzienlijk aantal leraren in Suriname niet uit passie voor het onderwijsvak heeft gekozen. Velen hebben dit beroep gekozen omdat er in hun studietijd weinig andere opties waren.
Deze observatie wordt ondersteund door het groeiende egoïsme in deze beroepsgroep. Sommigen suggereren dat zij de enige zijn die door de huidige economische recessie worden getroffen, wat misleidend is. In vergelijking met andere beroepen werken onderwijzers minder uren per week en jaar.
Bovendien wordt er door velen kritiek geuit op het gebrek aan inzet in de lesvoorbereiding en in hun voortdurende professionele ontwikkeling. Het frequente staken, klagen en vragen om loonsverhoging vormen een schril contrast met hun daadwerkelijke prestaties in het onderwijs.
Het meest constructieve advies voor deze groep zou zijn om zich te concentreren op hun eigen professionele ontwikkeling en zich te committeren aan het overbrengen van deze kennis op hun leerlingen.
Het frequente staken suggereert dat het belang van de leerlingen geen prioriteit meer is voor veel leraren, een houding die ze zonder enige schaamte tonen.
Uit de huidige situatie blijkt dat er bij veel onderwijsgevenden sprake is van een gebrek aan professionele betrokkenheid en toewijding aan de educatieve ontwikkeling van hun leerlingen.
Dit is zorgwekkend, want onderwijs speelt een cruciale rol in het vormgeven van de toekomstige generaties. Een herbeoordeling van de onderwijsmethoden en professionele ethiek van de docenten is daarom nodig.
Dit is een belangrijk moment voor introspectie, zelfevaluatie en verbetering voor onderwijsprofessionals in Suriname, met het oog op het verbeteren van de kwaliteit van onderwijs en het welzijn van de leerlingen.
Foto ter illustratie.
S. Cruden
DISCLAIMER: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC het eens is met de inhoud
