Laatst was ik op een verjaardagsfeest, en geloof me, dit ga je niet geloven. Het was zo’n typisch Surinaams gezellig kinderfeest, ballonnen, taart, muziek—alles erop en eraan.
Maar tussen al die vrolijkheid door gebeurde er iets dat de tongen losmaakte. En nu, dagen later, wordt er nog steeds over gepraat in onze vriendinnengroep.
Het feestje was voor de dochter van mijn vriendinnetje. Zij en haar partner hadden hun best gedaan om er iets moois van te maken.
Overal versieringen, heerlijk eten, zelfs een prachtige taart. Haar ouders hielpen mee met sjouwen, tafels klaarzetten, hapjes ronddelen.
Zelfs ik stak de handen uit de mouwen, want ja, zo hoort dat toch? Iedereen die een beetje familiegevoel heeft, helpt mee om zo’n dag soepel te laten verlopen.
Maar wat echt opviel, was de houding van haar schoonvader. Die man deed gewoon niks. Helemaal niks.
Hij zat erbij, keek ernaar en leek vooral te wachten tot hij zelf bediend werd. Niet één keer bood hij aan om te helpen, geen bordjes aangeven, geen glaasje drinken inschenken. Alsof hij een gast was in plaats van familie.
En ja, na afloop kwam de echte discussie. Onze vriendinnen-appgroep ontplofte zowat.
Iedereen had medelijden met de ouders van mijn vriendin, die zich uit de naad werkten terwijl de schoonvader rustig toekeek. Wat zullen die mensen wel niet gedacht hebben?
Sommigen zeggen: “Ach, misschien is hij zo opgevoed.” Anderen vinden het ronduit respectloos. Eén ding is zeker: zoiets blijft mensen bij.
In de Surinaamse cultuur waarin familie alles is, kan zo’n houding je naam voor jaren schaden. Misschien geen groot drama, maar wel een nare nasmaak. En tja, sommige dingen vergeet je niet zo snel.
Foto ter illustratie.
