Je hebt geld, je hebt werk dat uitgevoerd moet worden, maar je vindt niemand die het wil doen. In Suriname lijkt het steeds lastiger om mensen te vinden voor simpele klusjes.
Een tuinman? Vergeet het maar. Schoonmaakster? Onvindbaar.
Zelfs voor korte opdrachten haken veel mensen af of vragen prijzen die doen denken aan tarieven in Europa.
GFC Nieuws krijgt steeds vaker berichten van lezers die hier tegenaan lopen.
Klachten over mensen die werk weigeren, ondanks dat ze zeggen geen inkomen te hebben.
En dat gebeurt niet alleen in Paramaribo. Ook in de districten blijkt het lastig om dienstverleners te vinden voor huishoudelijke of fysieke taken.
Een lezer die enkele keren per jaar in Suriname verblijft, vertelde dat hij zijn tuin wilde laten doen.
De enige persoon die zich aanbood, vroeg omgerekend 200 euro voor minder dan drie uur werk.
“Ik heb het zelf maar gedaan. Vier uurtjes, klaar. Zelfs het onkruid met wortel en al verwijderd.”
Het lijkt alsof veel mensen liever ergens zitten, social media scrollen of hangen bij eettentjes dan hun handen uit de mouwen te steken.
De werkethiek verandert, zo luidt de indruk van meerdere burgers. Niet dat werk er niet is. Er is werk genoeg. Maar de motivatie lijkt zoek.
Er wordt ook gespeculeerd dat het te maken heeft met geld uit het buitenland, bijstand of andere vormen van ondersteuning die voor sommigen aantrekkelijker zijn dan werken.
