Het klinkt als een prachtige toekomstvisie: duizenden nieuwe banen in Suriname dankzij de olieboom. En ja, dat is het ook. Maar laten we eerlijk zijn—hoe realistisch is het om te denken dat deze posities daadwerkelijk worden vervuld door Surinamers?
We hebben in Suriname al moeite om geschikt personeel te vinden voor de meest laagdrempelige functies.
Hoe kunnen we dan verwachten dat mensen plotseling gekwalificeerd zullen zijn voor functies die een hogere werkethiek vereisen?
Natuurlijk ontstaan er naast technische functies ook indirecte banen, zoals in de logistiek en horeca, maar zelfs nu al is het een uitdaging om geschikt personeel te vinden voor administratieve functies en winkelposities.
Surinamers staan nu eenmaal niet bekend om hun harde werkmentaliteit. Dit is geen kwestie van meningen, maar van feiten.
Bijna 70% van de Surinaamse samenleving heeft nooit verder gestudeerd dan de tweede klas van het MULO, en 40% heeft zelfs de lagere school niet afgerond, volgens voormalig ambassadeur Henry Mac Donald.
Met zulke schokkende cijfers is het bijna onrealistisch om te verwachten dat we in korte tijd de benodigde mankracht kunnen leveren voor de functies die vrijkomen.
Bovendien, hoe krijg je ambtenaren, die gewend zijn aan een leven met minimale inzet, zover om over te stappen naar een sector waar ze daadwerkelijk de handen uit de mouwen moeten steken?
De regering mag nog zo hard roepen dat we een productieland moeten worden, maar als we simpelweg de mentaliteit en scholing missen, blijven we in een vicieuze cirkel van inefficiëntie hangen.
Curaçao heeft deze realiteit allang ingezien en bouwt haar economie strategisch op inkomsten uit het toerisme.
Misschien is het tijd dat we onze ogen openen en erkennen dat het gebrek aan ontwikkeld en gemotiveerd personeel een probleem is dat we niet zomaar kunnen negeren.
De olieboom is een kans, maar zonder mensen die die kans kunnen grijpen, blijft het niets meer dan een droom.
