In gesprekken met verschillende Surinamers die een geliefde verloren hebben komt een opmerkelijke troostbron naar voren.
Het geloof dat de overledene zich inmiddels bevindt op een veel mooiere plek dan hier op aarde.
SPI- docente, lifestyleanalist en GFC Nieuws- journaliste Ida Thornhill sprak met nabestaanden in onder meer Paramaribo en omstreken, en merkte dat degenen die vasthouden aan het idee van een vredig hiernamaals minder gekweld lijken door verdriet en geleidelijker tot acceptatie komen.
“Wanneer mensen ervan overtuigd zijn dat hun dierbare niet simpelweg verdwenen is, maar aan een leven zonder zorgen begint,” legt Thornhill uit in een interview met GFC, “dan verandert de houding ten opzichte van verlies.
Het wordt geen eindpunt maar een overgang. Volgens haar psychologisch onderbouwde benadering activeert zo’n geloofshouding een innerlijke kracht die het rouwproces minder grillig maakt en de angst voor de dood verzacht.
Een krachtige getuigenis komt van de Amerikaanse neurochirurg Eben Alexander die in 2008 een ernstige hersenvliesontsteking kreeg en claimt tijdens die medische coma een uiterst heldere ervaring van het hiernamaals te hebben gehad.
Hij beschreef een wereld waar bewustzijn verder ging dan het brein en een liefdevolle werkelijkheid zich ontvouwde.
Voor veel nabestaanden in Suriname vormt zo’n voorbeeld steunend bewijs dat er “meer is dan hier op aarde”.
Thornhill merkt dat dit niet betekent dat verdriet verdwijnt of dat afscheid nemen makkelijk wordt. Maar voor veel Surinamers is de overtuiging dat “hun geliefde in liefde is” wel degelijk rustgevend.
Tijdens gesprekken zei een deelnemer: “Ik kan haar nu loslaten, want ik weet dat zij vrij is van pijn.” Daardoor ontstaat ruimte om verder te leven zonder schuldgevoel of belemmerende rouw.
Voor de samenleving in Suriname is dit volgens Thornhill relevant. Een cultuur die verlies rationeel wegdrukt, loopt het risico dat rouw onzichtbaar blijft.
Door geloof en levenservaring met elkaar te verbinden ontstaat een gezondere manier van omgaan met afscheid.
Ze pleit voor aandacht in scholen, kerken en gemeenschapshuisvestingen. Erken de pijn, maar geef ook ruimte aan de hoop op een vredige overgang.
Op die manier ontstaat er niet alleen troost voor de individuele rouwende, maar groeit er ook een collectief besef dat de dood niet noodzakelijk het einde betekent, en dat kan de mindset rondom verlies en leven in heel Suriname ten goede komen.
