Wat zich nu voltrekt op sociale media is triest en respectloos. Een stortvloed aan beledigingen richting president Santokhi, enkel en alleen omdat zijn regeerperiode voorbij is. Alsof het afloopt met een publieke steniging.
Sommigen lijken zeer te genieten van zijn vertrek terwijl ze hem overladen met grove taal en onmenselijke verwijten. Maar laat één ding goed doordringen: karma heeft geen deadline, maar vergeet ook nooit een adres.
De mensen die vandaag juichen en schelden zullen naar mijn overtuiging binnen enkele maanden al met spijt in hun hart terugkijken.
Ik durf erop te wedden dat sommigen zelfs nog dit jaar zullen smeken om zijn terugkeer. Ze zullen tot het pijnlijke besef komen dat Chan Santokhi ondanks zijn tekortkomingen verre van de ramp was waarvoor men hem nu uitmaakt.
Wie denkt dat regeren hetzelfde is als met een magische toverstok problemen wegwuiven, onderschat de immense uitdagingen van een land als Suriname.
Een land waarin een groot deel van de bevolking nog laaggeschoold is, waar velen eerder kiezen voor gemak, vertier en overvloedige maaltijden dan voor hard werken en offers brengen. Dát is de echte spiegel die we onszelf moeten voorhouden.
Santokhi heeft geprobeerd koers te houden in een storm die hij niet zelf veroorzaakte. Hij was misschien niet de redder waar iedereen op hoopte, maar zeker ook niet de vernietiger zoals sommigen hem nu afschilderen.
Laat het duidelijk zijn: hij heeft zijn uiterste best gedaan. Dat dit niet voor iedereen genoeg bleek, is spijtig. Maar het geeft niemand het recht om hem als oud vuil weg te zetten.
Want wie vandaag spuugt, moet morgen misschien weer drinken van diezelfde bron.
S. Tewari
