INGEZONDEN – In een recente verklaring heeft Michael Miskin, voorzitter van de Centrale van Landsdienaren Organisaties (CLO) in Suriname, duidelijk gemaakt dat het niet zijn taak is om de regering aan te sporen tot bezuinigingen.
Miskin stelt dat de vakbonden geen hogere beloningen kunnen verkrijgen dan wat er daadwerkelijk beschikbaar is. Dit lijkt een verontrustende aanname, vooral gezien de context van de recente loonsverhogingsonderhandelingen tussen de regering en Ravaksur.
De regering heeft na nachtelijke onderhandelingen een loonsverhoging van 20% aangeboden, met de toezegging dat de koopkrachtversterking van SRD 3.500 in januari in één keer zal worden doorgevoerd.
Dit lijkt een aanzienlijke stap voorwaarts, maar de realiteit is dat dit bod slechts een druppel op een hete plaat is, vooral gezien de enorme prijsverhogingen van 100-300% die de afgelopen drie jaar hebben plaatsgevonden.
Het tekort aan substantiële compensatie voor de enorme stijgingen in kosten van levensonderhoud laat veel werknemers nog steeds in een moeilijke positie.
Het is begrijpelijk dat er een gevoel van ontevredenheid heerst over het bod van de regering. Het is belangrijk om te erkennen dat de vakbonden meer hadden moeten eisen en dat het huidige bod niet in lijn lijkt te zijn met de dringende behoeften van de werknemers.
De kritiek dat Ravaksur mogelijk een agenda van de regering afwerkt, is daarom niet ongegrond.
De vraag blijft of het daadwerkelijk niet mogelijk is om meer uit de regering te halen of dat er sprake is van een gebrek aan vastberadenheid en kracht bij de vakbonden.
In een tijd van ernstige economische druk is het essentieel dat vakbonden hun verantwoordelijkheden serieus nemen en zich krachtig opstellen in onderhandelingen.
De houding van Miskin en de huidige onderhandelingen lijken de noodzaak van een grondige heroverweging van de benadering van arbeidsomstandigheden en beloningen te onderstrepen.
De belangen van de werkende bevolking verdienen een serieuze en uitgebreide aanpak, niet slechts een symbolische verhoging die de onmiskenbare economische uitdagingen van deze tijd niet adequaat adresseert.
H. Smeltz
