De aankondiging van het Korps Politie Suriname (KPS) om juridische stappen te overwegen tegen jurist en oud-minister Jennifer van Dijk-Silos, naar aanleiding van haar uitlatingen in het radioprogramma Retrospectie op LIM FM, heeft geleid tot verdeeldheid in de samenleving.
Waar sommigen de uitspraken van Van Dijk-Silos als vergaand en schadelijk bestempelen, vinden anderen dat het korps adequater en terughoudender had moeten reageren.
Tijdens de uitzending van 20 juli stelde Van Dijk-Silos dat “een deel van de politie is beland in het cocaïneleger van mensen die zich bezighouden met de Trias Politica en cocaïnehandel.”
Volgens haar kan met een dergelijk korps corruptiebestrijding niet effectief plaatsvinden. KPS-chef Bryan Isaacs noemde deze uitspraken tijdens een persconferentie “ongefundeerd, pertinent onjuist en ondermijnend”, en kondigde aan dat het korps juridische stappen overweegt tegen de oud-minister.
De reactie van het KPS leidde tot publieke discussie. Een deel van de samenleving erkent dat de uitspraken scherp zijn, maar vindt tegelijkertijd dat het KPS zich als publieke instelling anders had moeten opstellen.
“De korpsleiding had kunnen volstaan met een publiek bericht waarin men de uitlatingen inhoudelijk weerlegt. Uitspraken binnen het publieke debat vallen onder de vrijheid van meningsuiting. Zeker publieke functionarissen moeten daarbij een bredere mate van kritiek kunnen verdragen,” aldus voormalig politietopper Raoul Hellings.
Hellings wijst op eerdere jurisprudentie waarin is benadrukt dat publieke personen meer tolerantie moeten opbrengen voor maatschappelijke kritiek. “Zie de zaak Santokhi vs. Van den Bergh: hoge bomen vangen veel wind.”
Ook burgers mengen zich in het debat.
“Silos heeft gelijk – geen enkel politiekorps ter wereld is volledig zuiver. De politie werkt dagelijks met criminaliteit, en niet iedereen houdt zich aan de regels,” zegt een burger.
Een ander voegt toe: “De leiding van het KPS had beter de gelegenheid kunnen aangrijpen om een onafhankelijk onderzoek aan te kondigen naar de aantijgingen. Dat zou meer vertrouwen hebben gewekt dan een defensieve persconferentie.”
Er klinkt ook frustratie over het gevoel van onmacht bij burgers:
“Het volk ziet veel, hoort veel, maar het is altijd het woord van de burger tegen dat van de gewapende macht. Als burgers praten over drugshandel, horen we: bewijs het maar. Maar iedereen weet dat er dingen spelen.”
Tot slot klinkt er kritiek op het gebrek aan zelfreflectie:
“Het zou de korpsleiding hebben gesierd als men had gezegd: we nemen deze signalen serieus en laten diepgaand onderzoek doen. Nu lijkt het alsof het vooral om gezichtsverlies gaat in plaats van om integriteit.”
